Uzasadnienie
W niniejszej sprawie zaskarżona jest przez B. K. decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 sierpnia 2004 r., która uchyliła decyzję Starosty Powiatu Warszawskiego, zatwierdzającą projekt budowlany tymczasowych pawilonów handlowych planowanych na działce nr ew[...] z obrębu 1-02-24 przy Al. [...] w Warszawie i zezwalającą B. K. na budowę w/w pawilonów.
Pismem z dnia 13 stycznia 2005 r. (data wpływu do Sądu 25 stycznia 2005 r.) A. M. O. złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o dopuszczenie w charakterze uczestnika postępowania w przedmiotowej sprawie. Wniosek uzasadnia tym, iż obiekt budowlany, który miał powstać na podstawie przedmiotowego pozwolenia na budowę jest przewidziany do realizacji na nieruchomości, co do której A. M. O. posiada i realizuje prawo podmiotowe do ustanowienia na jego rzecz użytkowania wieczystego
Po rozpatrzeniu niniejszego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 marca 2005 r. odmówił A. M. O. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Sąd stwierdził, iż argumenty podnoszone we wniosku z dnia 13 stycznia 2005 r. oraz załączone do niego załączniki nie wskazują, że A. M. O. posiada interes prawny w przedmiotowej sprawie. Nieuregulowana kwestia ustanowienia na rzecz wnioskodawcy wieczystego użytkowania nieruchomości nie daje żadnych uprawnień do uznania, iż wynik tego postępowania dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy. Podnoszone okoliczności mogą stanowić interes faktyczny ale nie prawny. W postępowaniu administracyjnym jak i sądowym interes strony musi być bowiem konkretny i aktualny w przeciwnym razie nie można mówić o istnieniu interesu prawnego.
W dniu 23 marca 2005 r. A. M. O. złożył na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2005 r. zażalenie, w którym wniósł o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o dopuszczenie jego osoby do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji. Skarżący zarzucił postanowieniu Sądu I instancji naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niedostateczne zastosowanie zasady prawdy obiektywnej, naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi Sąd kierował się przy wydaniu przedmiotowego postanowienia oraz naruszenie art. 28 k.p.a. przez wadliwe (zawężające) zdefiniowanie pojęcia strony.
Zdaniem skarżącego posiada on interes prawny (nie tylko faktyczny) w przedmiocie wpływania na stan nieruchomości, co do której trwa postępowanie, czy będzie jej użytkownikiem wieczystym. Jest dla niego sprawą ogromnie istotną niedopuszczenie do powstania tzw. "nieodwracalnych skutków prawnych", które mogą spowodować bezprzedmiotowość jego roszczenia, względnie mieć wpływ na stan nieruchomości. Ze swej strony skarżący przedstawił argumentację, potwierdzającą interes prawny. Jest rzeczą oczywistą i nie wymagającą szerszego komentarza, iż jako następca prawny dawnego właściciela, którego wniosek (poprzednika prawnego J. O.) czeka na rozpoznanie od dnia 31 stycznia 1949 roku jest on żywotnie (w sensie jurydycznym) zainteresowany losami nieruchomości. Dlatego idące (nieodwracalne) skutki prawne/faktyczne działań mających za swój przedmiot nieruchomość, w stosunku do której skierowane są jego roszczenia mogą pozbawić jego osobę możności realizacji tychże roszczeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.
Pod pojęciem "interes prawny" należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Interes prawny to coś więcej niż interes faktyczny, gdyż za interes prawny można uznać tylko taki interes, który stwarza korzystną sytuację prawną dla danego podmiotu. Ocena czy w danym przypadku występuje interes prawny, wynika z konfrontacji tego, co uważa się za interes prawny, z normami prawa materialnego, regulującymi określoną sferę stosunków społecznych. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. O tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż A. M. O. nie wykazał aby w niniejszym postępowaniu sądowym ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 sierpnia 2004 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę przysługiwał mu interes prawny. Wprawdzie skarżący domaga się przyznania własności czasowej (użytkowania wieczystego) nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę to jednak nie daje to podstaw do wysunięcia wniosku, iż ma on interes prawny w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Tak jak to słusznie zauważył Sąd I instancji A. M. O. posiada jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Aktualnie bowiem nie przysługuje mu jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości a postępowanie w sprawie przyznania własności czasowej nie jest zakończone a jego wynik jest niepewny.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia wymienionych przepisów postępowania administracyjnego należy zauważyć, iż sąd administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym działa na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd ten nie jest natomiast adresatem przepisów art. 7, 11 i 28 kodeksu postępowania administracyjnego, które regulują postępowanie organu administracji publicznej.
W takiej sytuacji należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo postanowieniem z dnia 9 marca 2005 r. odmówił A. M. O. dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.