Postanowienie NSA z 8 lipca 2011 r., II OZ 565/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 327/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Zachodniopomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

W treści wniesionej skargi na decyzję Zachodniopomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej, skarżąca M.M. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w K. wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że przymusowa egzekucja tej decyzji spowoduje konieczność zlikwidowania niektórych namiotów ponieważ nie ma fizycznej możliwości przeniesienia ich w inne miejsce. Natomiast likwidacja części przedsiębiorstwa wiązałaby się ze zwolnieniem pracowników i znacznym ograniczeniem działalności.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 327/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd powołał się na przepis art. 61 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. i podniósł, że przedmiotem skargi jest decyzja nakazująca skarżącej wykonanie określonych obowiązków w celu usunięcia nieprawidłowości w prowadzonej działalności handlowo – usługowej, a przede wszystkim o zapewnienie określonych przepisami warunków bezpieczeństwa z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Zdaniem Sądu zważywszy na priorytet zasad bezpieczeństwa uznać należało, iż argumenty wskazane we wniosku nie dają podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z przyczyn wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd wskazał także, że w jego ocenie wykonanie zaleceń Komendanta Powiatowego Straży Pożarnej i ewentualne związane z tym koszty i skutki nie mieszczą się w zakresie objętym hipotezą normy zawartej w w/w przepisie.

Zażalenie na powyższe wniosła M.M. zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz nie wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych przemawiających za zasadnością wniosku. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że parytet zasad bezpieczeństwa winien się mieścić w ramach obowiązującego prawa i być stosowany w sposób rozsądny, albowiem bezwzględne jego stosowanie mogłoby doprowadzić do paraliżu życia społecznego. Podniosła również, że w uzasadnieniu skargi wykazała, iż organ uznał za budynki i budowle namioty, które nie mieszczą się w tej kategorii. Istotnym jest, że w przypadku budynku jedyną droga ewakuacji są drzwi, natomiast w przypadku namiotu wystarczy lekko się schylić, albowiem boki namiotu podnoszą się, bądź rozciąć brezent nożami zawieszonymi w różnych wyraźnie oznakowanych miejscach. Zdaniem skarżącej brak jest również przepisów regulujących kwestie odległości pomiędzy namiotami, a nadto w zaskarżonej decyzji dokonano niedopuszczalnej analogii utożsamiając namiot z budynkiem. Na zakończenie skarżąca podniosła, że w jej ocenie zakwestionowana decyzja jest niewykonalna, albowiem nakazuje dostosować się do przepisów, których nie wskazuje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie.

Z dyspozycji wyżej przytoczonego przepisu wynika, że przesłanką warunkującą wstrzymanie wydanej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie zakwestionowanej decyzji Sąd nie jest władny badać jej zasadności. Zatem kwestie dotyczące legalności i prawidłowości zakwestionowanej decyzji będą przedmiotem badania przy merytorycznym rozpoznaniu skargi. Natomiast rozpoznając zażalenie na odmowę wstrzymania zakwestionowanej decyzji Sąd bada jedynie, czy na skutek jej wykonania zostanie stronie wyrządzona znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że zastosowanie się do obowiązków wskazanych w zakwestionowanej decyzji może skutkować likwidacją części przedsiębiorstwa. Same twierdzenia skarżącej nie są w tej kwestii wystarczającej, a w aktach sprawy brak jest danych które pozwoliłyby na ocenę tej okoliczności. Ponadto w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest wziąć pod uwagę przede wszystkim potencjalne niebezpieczeństwo zagrożenia zdrowia i życia zarówno osób przez skarżącą zatrudnionych jak i klientów korzystających z atrakcji "[...]". Zwrócić bowiem należy uwagę, że zakwestionowana decyzja dotyczy kwestii z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niewątpliwie zdrowie i życie ludzi jest dobrem wyższej wartości, zatem chociażby z tego względu Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Tym samym argumenty zażalenia nie mogą zostać uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.