Postanowienie NSA z 3 lipca 2012 r., II OZ 565/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 922/11 o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 922/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie spełnił warunku określonego w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) dla przyznania mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Jak wskazał Sąd, zarządzeniem z dnia 28 października 2011 r. skarżący został wezwany przez referendarza, w trybie art. 255 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wezwania tego nie wykonał, a jedynie złożył pismo, w którym bardzo ogólnie wskazał, że nie posiada żadnych środków pieniężnych, stracił odszkodowanie i nie ubiega się o pomoc społeczną, a urzędnik bez jego wiedzy rozwiązał umowę o dożywocie, nie jest też zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Również w sprzeciwie wniesionym od postanowienia referendarza oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wskazał z jakich dochodów się utrzymuje. Dane zaś umieszczone we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie są wystarczające, by przyznać mu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Jak podkreślił Sąd, z akt sprawy wynika, że skarżący na mocy decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2010 r. otrzymał odszkodowanie w wysokości [...] zł. Twierdzenie zaś skarżącego, nie poparte żadnymi dowodami, że stracił odszkodowanie, Sąd nie mógł uznać za prawdziwe.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki warunkującej przyznanie mu prawa pomocy, wobec czego oddalił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. W. wniósł o uchylenie i zmianę tego postanowienia wskazując, iż w jego ocenie wykazał spełnienie przesłanek do przyznania prawa pomocy. W załączeniu przedstawił zeznanie podatkowe za 2011 r. Wskazał również, że odszkodowanie miał w 2010 r. i już go nie ma, jego zaś sytuacja jest taka jak w załączonych dowodach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., aktualnie: tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do uzyskania pomocy prawnej przez wyznaczonego adwokata lub radcę prawnego bez ponoszenia kosztów ich wynagrodzenia oraz wydatków. Przyznanie prawa pomocy wchodzi w rachubę, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (zakres całkowity) lub pełnych kosztów postępowania (zakres częściowy) bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Z przytoczonych przepisów wynika, że osobę ubiegającą się o prawo pomocy obciąża obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie jej tego prawa w zakresie całkowitym lub częściowym. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie sądu, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).

W świetle powołanych przepisów oraz mając na uwadze, że oświadczenie o sytuacji materialnej i życiowej skarżącego zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy było niewystarczające i budziło wątpliwości, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżącego w trybie art. 255 p.p.s.a. o nadesłanie dodatkowych dokumentów pozwalających na ustalenie jego możliwości finansowych. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przekazane przez skarżącego informacje budzą wątpliwości, w aktach administracyjnych sprawy znajdują się bowiem dokumenty potwierdzające otrzymanie przez skarżącego znacznych środków pieniężnych, utrata zaś tych środków, nie została przez skarżącego w sposób wystarczający wyjaśniona. Podobne wątpliwości budzi posiadanie przez skarżącego konta bankowego, które posiadał na etapie postępowania administracyjnego, zaś we wniosku o przyznanie prawa pomocy twierdził, że rachunku bankowego nie ma. Wobec niewyjaśnienia przez skarżącego wykazanych rozbieżności stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy są niewystarczające dla przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uznać zatem należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.