Postanowienie NSA z 9 września 2020 r., II OZ 565/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2093/19 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Anna Łuczaj przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2093/19, odmówił M.G. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnił swojego żądania. Nie przedstawił żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd stwierdził, iż wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu niemożliwa była jego merytoryczna ocena. W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, iż nie wystąpiły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odmówił wstrzymania jej wykonania.

Zażaleniem M. G. zaskarżył powyższe postanowienie podnosząc, że pozostawienie w mocy i wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, a także wywoła nieodwracalne skutki prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie, jak trafnie zauważył Sąd, zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie nie został uzasadniony, co uniemożliwiało merytoryczną jego ocenę. Również w zażaleniu skarżący nie podniósł żadnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem mu przedmiotowej ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.