Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2629/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] sp. z o.o. w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary biegnącej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarga została podpisana przez adw. D. B. Sąd wezwał adw. D. B. do nadesłania pełnomocnictwa procesowego uprawniającego go do reprezentowania skarżącego w niniejszym postępowaniu sądowym - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru powyższe wezwanie zostało mu doręczone 21 listopada 2016 r., a więc termin do wykonania wezwania upłynął 28 listopada 2016 r. (poniedziałek). 28 listopada 2016 r. adw. D. B. nadesłał pismo, lecz mimo wskazania na końcu pisma, że załączył do niego pełnomocnictwo, w rzeczywistości nie uczynił tego.
Sąd powołał treść art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując że brak uzupełnienia na wezwanie Sądu w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi - załączenia pełnomocnictwa - stawia Sąd w konieczności odrzucenia skargi. Sąd, w sytuacji niewykonania adw. D. B. wezwania do nadesłania pełnomocnictwa, nie ma już obowiązku wzywania skarżącego do podpisania skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd skargę odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 oraz art. 46 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.)
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] sp. z o.o., zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędne zastosowanie w zw. z art. 49 § 1 tej ustawy, które to uchybienie polegało na przyjęciu, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa, czym naruszył dyspozycję wynikającą z art. 46 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podczas gdy pełnomocnik skarżącego wniósł pismo uzupełniające braki formalne, do którego został załączony uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien przyjąć skargę do rozpoznania, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej decyzji o odrzuceniu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 3 w zw. z art. 49 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brakiem formalnym skargi, podlegającym uzupełnieniu na wezwanie Przewodniczącego Wydziału w wyznaczonym terminie, jest niedołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa dla podmiotu, który reprezentuje stronę w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Konsekwencją niewykonania wezwania sądu, jest, zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - odrzucenie skargi.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik, który reprezentuję stronę skarżącą w przedmiotowym postępowaniu, nie dołączył do skargi pełnomocnictwa, które uprawniałoby go do podpisania skargi w imieniu [...] sp. z o.o. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, wezwaniem z 17 listopada 2016 r. pełnomocnik został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w tym nadesłania wymaganego pełnomocnictwa. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik pismem z 29 listopada 2016 r. uzupełnił brak formalny w postaci odpisu z KRS oraz podał wartość przedmiotu zaskarżenia, nie nadsyłając jednak pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wprawdzie w piśmie z 29 listopada 2016 r. jako załącznik pisma wskazano pełnomocnictwo dla adw. D. B., ale taki dokument nie został w rzeczywistości załączony do akt. Twierdzenie pełnomocnika, jakoby uzupełnił brak formalny, a orzeczenie Sądu I instancji oparte było o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, nie znajduje żadnego uzasadnienia w kontekście analizy akt sądowych.
W świetle unormowań zawartych w art. 46 § 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na osobie dokonującej czynności w postępowaniu sądowym w imieniu innej osoby spoczywa obowiązek wykazania swego umocowania, z uwzględnieniem konsekwencji, które ustawa wiąże z niedopełnieniem tego obowiązku. Jeżeli strona decyduje się na ustanowienie w sprawie pełnomocnika, który reprezentuje ją w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to dla strony płyną z tego nie tylko korzyści w postaci przeniesienia na osobę profesjonalnie przygotowaną do występowania w cudzym imieniu przed sądem ciężaru prowadzenia sprawy, ale również odpowiedzialność za ten wybór, która obejmuje poniesienie konsekwencji ewentualnych uchybień tego pełnomocnika - ze skutkiem dla strony. Z tego powodu, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że w sytuacji, w której wezwanie do nadesłania pełnomocnictwa dla osoby, która w imieniu skarżącego złożyła podpis pod skargą nie zostało wykonane przez tego pełnomocnika, sąd administracyjny nie jest zobowiązany do wystosowania kolejnego wezwania pod adresem strony skarżącej.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.