Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OZ 568/05

Metryka

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Skład
Przewodniczący Sędzia NSA W. Chróścielewski (spr.), Sędziowie NSA
Protokolant
Rozpoznanie
w dniu 15 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. i A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 1610/03 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 1610/03 o odrzuceniu skargi kasacyjnej K.i A. B.
Od orzeczenia
od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 1610/03 oddalającego skargę K. i A. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 marca 2003 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 października 2004 r. (sygn. akt 7/IV SA 1610/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. i A. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 marca 2003 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.

Następnie postanowieniem z dnia 18 lutego 2005 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną K. i A. B. z dnia 4 lutego 2005 r. z uwagi na fakt, że została sporządzona przez skarżących osobiście, a więc z naruszeniem przepisu art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z którego wynika, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego – tzw. przymus adwokacki.

Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. i A. B. złożyli w dniu 8 marca 2005 r. zażalenie, sporządzone przez nich osobiście. Postanowieniem z dnia 18 marca 2005 r. Sąd odrzucił powyższe zażalenie, gdyż zgodnie z przepisem art. 194 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.

W dniu 7 kwietnia 2005 r. K. i A. B. złożyli na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2005 r. zażalenie, w którym wnieśli o jego uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podnieśli, iż skargi kasacyjne, odwołania, zażalenia piszą osobiście. Zastosowanie do przepisu art. 194 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przekracza ich możliwości finansowe. W przekonaniu skarżących powyższa ustawa ogranicza prawa obywatelskie pokrzywdzonych już obywateli, natomiast sprzyja korupcjogennym urzędnikom do nadużywania władzy, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli szereg zarzutów merytorycznych dotyczących postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego – tzw. przymus adwokacki.

Tymczasem skarżący pouczeni prawidłowo przy doręczeniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2005 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, kto jest uprawniony do złożenia zażalenia na to postanowienie - sporządzili zażalenie na to postanowienie osobiście, a więc z naruszeniem wymogu w/w przepisu art. 194 § 4 ustawy. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, że skarżący byli uprawnieni do osobistego sporządzenia takiego zażalenia tj. żeby którekolwiek z nich było sędzią, prokuratorem, notariuszem albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu należy stwierdzić, iż skarżący powołując się na swoje niewielkie możliwości finansowe, nie skorzystali z możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu chociaż zostali pouczeni o takiej możliwości. Do niniejszego Sądu nie należy natomiast ocena legalności ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w tym przepisów wprowadzających tzw. przymus adwokacki tj. art. 175 § 1 i art. 194 § 4 tej ustawy.

W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo postanowieniem z dnia 18 marca 2005 r. odrzucił zażalenie K. i A. B. na postanowienie tego Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.