Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 r. odrzucił sprzeciw M. D. w sprawie ze skargi J. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2013r., nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Stroną postępowania w sprawie o przyznanie prawa pomocy jest tylko ta strona, która wystąpiła z wnioskiem o przyznanie tego prawa, gdyż "tylko interesów prawnych osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy dotyczy to postępowanie". Obecna regulacja prawna, zawarta w art. 252 § 3 P.p.s.a. wyszła naprzeciw stanowisku ukształtowanemu w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stosownie do treści wskazanego wyżej przepisu, postanowienie co do przyznania lub odmowy prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. Par. 3 wskazanego wyżej przepisu został dodany ustawą z 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 36, poz. 196).
Powyższe oznacza, że prawo do złożenia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 kwietnia 2013r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie J. D. prawa pomocy przysługiwał wyłącznie J. D., natomiast prawo do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 kwietnia 2013r., którym rozpoznano wniosek M. D. o przyznanie prawa pomocy przysługiwało wyłącznie wyżej wymienionemu.
Z treści złożonego przez M. D. sprzeciwu wynika zaś jednoznacznie, że jego przedmiotem jest zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 kwietnia 2013r.
Z uwagi na fakt, że M.D. nie był legitymowany do złożenia sprzeciwu od wskazanego wyżej zarządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobligowany był do jego odrzucenia na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a.
W zażaleniu skarżący M. D. wskazał, że w skargę składał wraz z żoną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 252 § 3 P.p.s.a., postanowienie o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Natomiast zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. A zatem z brzmienia powyższego przepisu wynika, że krąg stron w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ograniczono tylko do podmiotu występującego z takim wnioskiem, a ponadto prawo do zaskarżania orzeczeń dotyczących prawa pomocy przyznano tylko tym osobom, które z wnioskiem o przyznanie tego prawa wystąpiły. Tym samym strona nie występująca z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie ma legitymacji do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Zatem, w niniejszej sprawie wniesienie sprzeciwu przez M. D. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2013 r. o pozostawieniu wniosku J.D. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania jest niedopuszczalne i prawidłowo zostało przez Sąd I instancji odrzucone.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.