Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Jako przyczynę odrzucenia skargi Sąd wskazał naruszenie art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawie niniejszej skarżącej przysługiwał od zaskarżonej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pomimo powyższego strona skarżąca wniosła skargę do Sądu na w/w decyzję organu. Skarga K. W. jako niedopuszczalna została zatem odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W dniu 11 kwietnia 2005 r. K. W złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sadowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy. Sąd powołał się na art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zdaniem Sądu o takiej bezzasadności świadczy w niniejszej sprawie brak wyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił także skargę kasacyjną K. W., gdyż nie została ona sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (tzw. przymus adwokacki) lecz osobiście przez stronę.
Pismem z dnia 22 maja 2005 r. K. W. złożyła na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2005 r. o odmowie przyznania prawa pomocy zażalenie, w którym wyraziła swoje niezadowolenie z orzeczenia Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Stosownie do art. 52 § 1 powołanej wyżej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Należy stwierdzić, iż sytuacja w której stronie nie przysługuje środek zaskarżenia ma miejsce wtedy, gdy strona nie złożyła takiego środka, w niniejszej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, i decyzja stała się ostateczna albo gdy strona złożyła taki wniosek i w wyniku jego rozpatrzenia zapadła decyzja od której nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia.
Sytuacja taka nie ma miejsca w sprawie niniejszej. Przedmiotem skargi K. W. jest bowiem decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2004 r., od której przysługiwał skarżącej zgodnie z pouczeniem w niej zawartym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co prawda w skardze na tą decyzję skarżąca podnosi, iż odwoływała się od niej (wbrew temu co ustalił Sąd oraz organ) to jednak nawet przy założeniu, że skarżąca ma słuszność, wyczerpanie środka zaskarżenia w niniejszej sprawie nastąpiło by dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego i wydaniu nowej decyzji. Tylko od decyzji wydanej w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stronie przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego – por. uchwała SN z dnia 13 lutego 1996 r., III AZP 23/95, OSNP 1996/16/205.
Należy zatem stwierdzić, iż prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia. Zatem postanowienie tego Sądu z dnia 16 maja 2005 r. odmawiające K. W. przyznania prawa pomocy z uwagi na bezzasadność jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy uznać za prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.