Uzasadnienie
M. K., A. K. i Z. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2008 r., nr [...], w przedmiocie nakazania opróżnienia w całości budynku przeznaczonego na pobyt ludzi.
Wraz ze skargą skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż ze względu na wymiary i położenie budynku nikt nie jest zagrożony, nawet gdyby zagrożenie zawalenia się budynku istniało. Podali, że budynek jest w złym stanie technicznym, ale nie w katastrofalnym. Ponadto w miarę posiadanych środków dokonują prac zabezpieczających. Z budynku nie wyprowadzają się i nie umieścili na nim ostrzeżenia o zagrożeniu, ani nie zabezpieczyli otworów okiennych i drzwiowych, bowiem nie ma takiej potrzeby, gdyż w ich ocenie brak jest zagrożenia ze względu na jego zły stan.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2009 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił skarżącym wstrzymania wykonania w/w decyzji, wskazując, że z protokołu oględzin budynku, o którym mowa w skardze, wynika, iż stanowi on realne zagrożenie dla życia i zdrowia. Istnieje bowiem ryzyko zawalenia się ścian lub dachu ze względu na rozwarstwienia w ścianach szczytowych i uszkodzenie konstrukcji dachu.
W ocenie Sądu stanowisko wyspecjalizowanego organu administracji publicznej, powołanego między innymi do nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, w wystarczającym stopniu wskazuje na istniejące zagrożenie.
Sąd wskazał również na opinię inż. budownictwa Józefa Górskiego, w której stwierdzono, iż budynek jest w słabym stanie technicznym i nadaje się do kapitalnego remontu przy znacznym zaangażowaniu środków finansowych.
Ponadto, zdaniem Sądu dalsze zwlekanie skarżących z wykonaniem czynności opisanych w decyzji organu I instancji skutkuje utrzymywaniem się niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla użytkowników budynku oraz osób trzecich.
M. K., A. K. i Z. K. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, w którym podnieśli, iż od chwili wszczęcia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. stan techniczny budynku znacznie się zmienił i nikomu nie zagraża. W ocenie skarżących, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia Sąd powinien zobowiązać organ do przeprowadzenia ponownych oględzin i zajęcia stanowiska w przedmiocie obecnego stanu technicznego. Ponadto wskazali oni, iż eksmisja z domu spowoduje brak możliwości dozoru mienia i będzie sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W judykaturze przyjęto pogląd, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Dodatkowa wskazać należy, że z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia.
W przedmiotowej sprawie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący stwierdzili jedynie, iż w ich ocenie stan techniczny budynku jest w takim stanie, że nie stanowi zagrożenia dla mieszkających w nim osób. Ponadto, zapewnili, iż w miarę możliwości dokonują w nim koniecznych napraw.
Wskazać zatem należy, iż skarżący nie przedstawili żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, iż obecnie stan budynku nie stanowi zagrożenia dla mieszkających w nim osób. Wprawdzie do zażalenia dołączyli zdjęcia, na których widać, iż w budynku są dokonywane jakieś naprawy, jednakże zdjęcia te nie mogą stanowić dowodu braku zagrożenia zawalenia się budynku. Wbrew natomiast twierdzeniom skarżących, Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tej kwestii
W zażaleniu skarżący podnieśli także, iż konieczność opróżnienia budynku wiąże się z brakiem możliwości dozoru mienia. Jednakże, biorąc pod uwagę, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłaby stanowić niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia, a więc narażone byłyby dobra wyższej wartości, okoliczność ta nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.