Uzasadnienie
W skardze z dnia 20 października 2016 r. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], w przedmiocie zobowiązania do wykonania ekspertyzy pozwalającej na wskazanie prawidłowego sposobu oraz zakresu prowadzenia pomiarów pobieranej wody z rzeki C.D., skarżący M. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący podniósł, że sporządzenie żądanej przez organ ekspertyzy przez specjalistę z zakresu hydrotechniki będzie bardzo kosztowne, a z uwagi na zakres tej opinii najprawdopodobniej będzie zupełnie nieprzydatne w dalszym postępowaniu, a narazi skarżącego na poważną stratę finansową, a przez to wyrządzi mu znaczną szkodę majątkową.
Postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżący nie wskazał choćby w przybliżeniu przewidywanego kosztu ekspertyzy ani jakichkolwiek danych co do jego sytuacji majątkowej. Ogólne określenia: "bardzo kosztowne", "poważna strata finansowa", "znaczna szkoda materialna", niezrelatywizowane do jakichkolwiek konkretnych okoliczności lub danych – nie pozwalają na stwierdzenie występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do argumentu skarżącego, że sporządzenie ekspertyzy "najprawdopodobniej będzie zupełnie nieprzydatne w dalszym postępowaniu", Sąd wskazał, że podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), nie bada celowości wykonania decyzji ani też nie ocenia jej legalności. Stąd też wspomniany argument nie może być na tym etapie rozważany.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. Zarzucając naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd pominął okoliczności zakresu nałożonego obowiązku oraz realnych możliwości jego wykonania przez skarżącego. Wskazał, że sporządzenie ekspertyzy przez specjalistę z zakresu hydrotechniki będzie bardzo kosztowne i z całą pewnością spowoduje uszczuplenie majątku skarżącego oraz może wpłynąć na niemożność pokrycia innych zobowiązań finansowych. Ponadto, w ocenie skarżącego, istotnym argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji jest to, że organ administracji próbuje bez wskazania podstawy prawnej przerzucić swój ustawowy obowiązek na osoby trzecie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi administracyjnemu skargi, sąd ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powyższym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli spełniona została ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Żądając wstrzymania wykonania aktu, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie jego wykonania jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa więc obowiązek starannego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Przenosząc powyższe na okoliczności niniejszej sprawy należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. zobowiązującej do przedstawienia ekspertyzy mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Wprawdzie skarżący wskazał w zażaleniu przybliżony koszt sporządzenia takiej ekspertyzy, w jego ocenie wynoszący w granicach od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy złotych, to jednak brak podania jakichkolwiek danych odnoszących się do jego sytuacji majątkowej i zdolności finansowych nie pozwala w dalszym ciągu na ocenę zasadności jego wniosku w tym względzie. W szczególności niemożliwa jest weryfikacja argumentu skarżącego wskazującego, że koszt sporządzenia ekspertyzy mógłby wpłynąć na niemożność pokrycia przez niego innych zobowiązań finansowych. W takim stanie rzeczy, wobec zaniechania przez skarżącego dokładnego i wyczerpującego wskazania całokształtu okoliczności mogących prowadzić do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wyrządzenie mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, jego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Sąd pierwszej instancji odmawiając zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] września 2016 r. powołanego wyżej przepisu zatem nie naruszył.
Natomiast poza zakresem rozpoznania w sprawie niniejszej, czyli dotyczącej wyłącznie zasadności zastosowania ochrony tymczasowej, pozostaje podniesiony w zażaleniu argument jakoby organ administracji wydając przedmiotową decyzję próbował przerzucić swój ustawowy obowiązek na osoby trzecie. Jak bowiem trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, na obecnym etapie sprawy Sąd ten nie badał legalności zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej celowości jej wykonania.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił zażalenie oddalić.