Uzasadnienie
Ł. P. w dniu 25 sierpnia 2016 r. (data nadania) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: demontaż istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] oraz budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...] o wysokości (wraz ze sztycą odgromową) 15 m, na dachu istniejącego budynku wraz z wewnętrzną linią kablową, na działce nr [...], obr. [...] P. przy ul. K. [...] w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 października 2016 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), dalej: P.p.s.a., odrzucił skargę Ł. P. i nakazał zwrócić stronie skarżącej kwotę 500 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że kwestionowaną decyzję doręczono stronie skarżącej w dniu 5 lipca 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, a zatem 30 - dniowy termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął w dniu 4 sierpnia 2016 r. Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 25 sierpnia 2016 r., co potwierdza data nadania przesyłki nr [...] (vide wydruk ze strony poczty polskiej znajdujący się w aktach sprawy), a więc z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia.
Ł. P. pismem z dnia 12 listopada 2016 r. (data nadania) wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 26 października 2016 r. zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca nie uchybiła terminowi do złożenia skargi. Skarżąca podniosła, że Sąd błędnie ustalił datę doręczenia jej odpisu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. przyjmując, że decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 5 lipca 2016 r., podczas gdy w rzeczywistości decyzja ta została jej doręczona w dniu 26 lipca 2016 r. Zdaniem skarżącej błąd w zakresie ustalenia daty doręczenia kwestionowanej decyzji spowodował nieprawidłowe określenie terminu, w jakim skarga mogła zostać złożona, a co za tym idzie nieuzasadnione zastosowanie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości jako oczywiście uzasadnionego i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została, jak wynika z akt administracyjnych, doręczona skarżącej w dniu 25 lipca 2016 r. Datę doręczenia decyzji potwierdza zwrotne potwierdzenie jej odbioru (k. 189 akt administracyjnych) oraz znajdujący się w aktach sądowych (k. 132) wydruk ze strony Poczty Polskiej potwierdzający datę doręczenia przesyłki nr [...] w dniu 25 lipca 2016 r. Przy czym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru kwestionowanej decyzji (k. 189 akt administracyjnych) znajduje się ten sam numer przesyłki listowej jak na wydruku za strony Poczty Polskiej. Z powyższego wynika zatem bezsprzecznie, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 25 lipca 2016 r., a nie jak podał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu w dniu 5 lipca 2106 r., czy też jak twierdzi skarżąca w zażaleniu w dniu 26 lipca 2016 r. Przy czym na potwierdzenie wskazanej w zażaleniu daty doręczenia zaskarżonej decyzji skarżąca poza gołosłownym stwierdzeniem, że decyzja została jej doręczona w dniu 26 lipca 2016 r. nie przedstawiła żadnych dowodów. A zatem zarówno skarżąca jak i Sąd w zaskarżonym postanowieniu wskazali nieprawidłową datę doręczenia stronie skarżącej kwestionowanej decyzji. Uznać należy jednak, że pomyłka Sądu powołującego się na zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji miała charakter oczywistej omyłki pisarskiej, która spowodowała również nieprawidłowe określenie terminu, w jakim skarga mogła zostać złożona. Pomyłka ta w świetle okoliczności faktycznych sprawy nie miała jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia.
Zauważyć należy bowiem, że skoro jak wykazano powyżej, kwestionowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. została doręczona stronie skarżącej w dniu 25 lipca 2016 r., to termin do wniesienia skargi upływał z dniem 24 sierpnia 2016 r. Tymczasem, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, skarga wniesiona została dopiero w dniu 25 sierpnia 2016 r., co potwierdza wydruk ze strony Poczty Polskiej wskazujący jako datę nadania przesyłki nr [...] datę 25 sierpnia 2016 r. (k. 74, 133 akt sądowych). Daty nadania skargi nie kwestionuje również sama skarżąca wskazując w zażaleniu, że Sąd prawidłowo zweryfikował numer nadawczy przesyłki zawierającej skargę. A zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że nadanie skargi w urzędzie pocztowym w dniu 25 sierpnia 2016 r. nastąpiło z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Zakwestionowane postanowienie o odrzuceniu skargi wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., pomimo oczywistych omyłek w treści uzasadnienia, było więc prawidłowe. Zaznaczyć przy tym należy, że termin trzydziestodniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym, a tym samym nie może być on ani skrócony ani wydłużony.
W świetle powyższego ponownie należy podkreślić, że błędne wskazanie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia daty doręczenia kwestionowanej decyzji, a co się z tym wiąże nieprawidłowe określenie terminu w jakim mogła być złożona skarga, stanowiło jedynie oczywistą omyłkę pisarską, pozostającą na tle okoliczności faktycznych sprawy, bez wpływu na treść orzeczenia. Dlatego też nie mogło stanowić podstawy do jego uchylenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia