Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 148/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oraz zwrócił skarżącemu kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przyczyną odrzucenia skargi było wniesienie jej już po terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Decyzja została bowiem doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 marca 2016 r., a skarga do sądu została przez niego wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r., podczas gdy termin do jej wniesienia upływał z dniem 18 kwietnia 2016 r. Podstawę prawną odrzucenia skargi stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.". O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
1/ art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi ma zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym, w sytuacji gdy skargę o stwierdzenie nieważności można wnieść w terminie 10 lat od dnia doręczenia decyzji, chyba że wywołała ona nieodwracalne skutki prawne;
2/ art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie i w efekcie bezpodstawne odrzucenie skargi w sytuacji, gdy nie została wypełniona dyspozycja powołanego przepisu, bowiem skarga o stwierdzenie nieważności decyzji złożona w niniejszej sprawie nie została złożona po terminie;
3/ art. 65 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy i nieprzekazanie sprawy do rozpoznania właściwemu organowi administracji, tj. SKO w L., w sytuacji gdy Sąd był niewłaściwy do orzekania w niniejszej sprawie;
4/ art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, a w konsekwencji błędne uznanie, że wniesiona przez pełnomocnika skarga o stwierdzenie nieważności jest zwykłym środkiem zaskarżenia uregulowanym w rozdziale 2; 5/ art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszym stanie faktycznym co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, iż skarga o stwierdzenie nieważności została złożona po terminie, w sytuacji gdy skargę o stwierdzenie nieważności można złożyć w terminie 10 lat od doręczenia decyzji, chyba że wywołała ona nieodwracalne skutki prawne;
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do normy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin do wniesienia skargi zakreśla art. 53 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego pismo z dnia 17 stycznia 2018 r. zatytułowane "skarga o stwierdzenie nieważności decyzji" jako skarga w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Niezależnie bowiem od tego, jakie oznaczenie nada pismu strona, powinno być ono rozpoznane zgodnie z intencją strony wynikającą z treści pisma. A z części wstępnej skargi wyraźnie wynika, że pełnomocnik strony "zaskarżył w całości decyzję wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. z dnia [...] marca 2016 r. o nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (...)". Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 marca 2016 r. Tym samym wniesienie skargi na tę decyzję w dniu 17 stycznia 2018 r. stanowi uchybienie ustawowemu terminowi o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., liczonemu od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie – tutaj: decyzji SKO w L. z dnia [...] marca 2016 r. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo skargę odrzucił jako spóźnioną.
Odnosząc się zaś do zarzutów zażalenia wyjaśnić należy, że sądy administracyjne procedują w oparciu o ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie w oparciu o ustawę Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto czym innym jest skarga do sądu administracyjnego na dany akt lub czynność organu administracji, a czym innym podanie o stwierdzenie nieważności danej decyzji skierowane do właściwego organu administracji publicznej. Zaś norma art. 156 § 2 k.p.a. nie ustanawia dziesięcioletniego terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji do sądu administracyjnego, jak wskazuje na to skarżący, ale określa negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji.
Ponadto, wbrew twierdzeniom zażalenia, podnieść należy, że Sąd pierwszej instancji nie miał żadnych podstaw do przekazania pisma z dnia 17 stycznia 2018 r. (skargi) innemu organowi, skoro omawiane pismo wyraźnie jako jego adresata wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi i spełnia niezbędne wymogi dla uznania go za skargę.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.