Uzasadnienie
W punkcie III wyroku z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1717/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawarł postanowienie o zasądzeniu od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego G. sp. z o.o. kwoty 374 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano, że koszty zostały zasądzone na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
W zażaleniu na powyższe postanowienie sformułowano zarzuty w zakresie naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania i jej wyjaśnienia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną tego orzeczenia oraz z ostrożności procesowej zarzucono naruszenie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) przez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy zastosowany powinien być § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a.
Z tego względu w zażaleniu wniesiono o reasumpcję zaskarżonego postanowienia przez jego uchylenie i zasądzenie kwoty 2514 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Ma rację strona skarżąca, że Sąd I instancji w związku z treścią art. 200 p.p.s.a. nie odniósł się do treści art. 205 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem do niezbędnych kosztów postępowania o jakich mowa w art. 200 p.p.s.a. zalicza się m.in. wynagrodzenie adwokata jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Zasądzenie kosztów w tym zakresie wymaga zatem zastosowania przez Sąd Administracyjny odpowiednich przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które uzależniają określenie stawki minimalnego wynagrodzenia od rodzaju sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia. W szczególności ustalenia wymagało czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia, co wymaga dokonania stosownej kwalifikacji sprawy, która dotyczy wymierzenia grzywny w celu przymuszenia; czy też jest to "inna sprawa" o jakiej mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia.
To z kolei wymaga odniesienia się do treści art. 216 i art. 231 p.p.s.a., tj. jakie znaczenie dla kwalifikacji sprawy w rozumieniu ww. przepisów rozporządzenia ma kwestia tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna i czy dla tej kwalifikacji ma znaczenie to jaki rodzaj wpisu sądowego został określony w niniejszej sprawie. Sąd I instancji przyjął bowiem do rozpoznania niniejszej sprawy opłacony przez pełnomocnika strony skarżącej wpis sądowy w wysokości 100 złotych stanowi wpis stały. Od tej oceny zależy bowiem ustalenie stawki minimalnej albo w wysokości 240 złotych albo w znacznie wyższej, tj. 2400 złotych wynikającej z § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia.
Z uwagi na to, że Sąd I instancji w ogóle nie uzasadnił postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika, konieczne jest ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie zasądzenia kosztów postępowania sądowego.
Z tych względów art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.