Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 784/08, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę kasacyjną Z. Z. od wyroku tego Sądu z dnia 29 stycznia 2009 r. oddalającego jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na odbieranie odpadów, wskazując, iż skarga kasacyjna pomimo wniesienia jej przez adwokata nie została należycie opłacona.
Sąd podał, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 2 kwietnia 2009 r. Na oryginale tej skargi naklejono znaczki opłaty sądowej w wysokości 100 zł.
Zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do złożenia dowodu uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik dołączył do akt sprawy dowód uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 100 zł z dnia 12 maja 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, iż wpis od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie został uiszczony w formie nieprzewidzianej w treści przepisu art. 219 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd wskazał ponadto, że uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej przez pełnomocnika w dniu 12 maja 2009 r. nie mogło odnieść żadnego skutku prawnego, ponieważ termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 2 kwietnia 2009 r.
Z. Z., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i zarzucając naruszenie art. 77 § 2 Konstytucji RP w zw. z art. 219 i 220 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazał, iż ogranicza ono możliwość dochodzenia swoich praw na drodze sądowej. W ocenie pełnomocnika art. 219 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyklucza możliwości wnoszenia opłaty sądowej znakami tej opłaty, a zatem uiszczenie jej w takiej formie jest prawidłowe. Wskazał ponadto na trudności z wpłatą gotówki do kasy sądu w późniejszych godzinach oraz w dokonaniu przelewu w instytucji finansowej, czy banku w godzinach popołudniowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis tego artykułu jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty. Oznacza to, że nie można skutecznie uiścić należnej opłaty sądowej w żaden inny sposób. Stanowisko takie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04, publ. ONSA i WSA z 2004 r. Nr 1, poz. 4.
W związku z powyższym, bezspornym jest, że w niniejszej sprawie wpis od skargi kasacyjnej został wniesiony w sposób nieprawidłowy i dlatego jego wniesienia nie można uznać za skuteczne. Uiszczenie opłaty sądowej nie może bowiem nastąpić w innej formie, niż przewidziana w art. 219 § 2 powołanej ustawy.
Zgodnie natomiast z art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Stosownie zaś do art. 178 ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut zażalenia jakoby nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty w sposób określony w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było nadmiernym utrudnieniem ograniczającym ochronę praw, przez co naruszono art. 77 § 2 Konstytucji RP, wskazać bowiem należy, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05 orzekł, iż art. 219 § 2 powołanej ustawy nie jest niezgodny z art. 77 § 2 Konstytucji RP.
W tej sytuacji słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 14 maja 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną Z. Z. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.