Postanowienie NSA z 11 czerwca 2014 r., II OZ 577/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp. z o.o. w Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 290/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący

Uzasadnienie

[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] grudnia 2013 r., Nr [...], którą wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 10.900,00 złotych za przekazanie po terminie sprawozdania z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi za II kwartał 2013 r. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniesiono, że obowiązek uiszczenia orzeczonej kary stanowić będzie istotne obciążenie dla finansów skarżącej. Jego wykonanie wywrze też znaczny wpływ na sytuację finansową skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji ze względu na niespełnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej w okolicznościach tej sprawy.

Od tego postanowienia skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Wniosła o uchylenie tego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wskazała, że egzekucja kary pieniężnej spowoduje utratę płynności finansowej, wpłynie na realizacje bieżących zadań oraz na negatywną ocenę zdolności finansowej strony przez ewentualnych kontrahentów oraz możliwość otrzymania pożyczek czy kredytów bankowych. Utrudni to tym samy pozyskiwanie środków finansowych niezbędnych w bieżącej działalności. Jest to szkoda, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie sposób przedstawić szczegółowych informacji mających wskazać konkretne zagrożenia w przypadku wykonania decyzji, gdyż prowadzenie egzekucji przed merytorycznym rozpoznaniem skargi wpłynęłoby negatywnie na jej działalność. Utraciła by tym samym jedyne źródło utrzymania oraz musiałaby zakończyć prowadzenie działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 p.p.s.a., warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Nie oznacza to jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującego, gdyż pozostawiono to uznaniu sądu. Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała, że wskutek wykonania decyzji wystąpią przesłanki opisane w art. 61 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie zatem odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w zażaleniu należy stwierdzić, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji dopiero w zażaleniu nie uzasadnia jego uwzględnienia nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 176/12 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 212-213).

Należy ponadto zaznaczyć, że w rozpatrywanej sprawie przytoczone w zażaleniu okoliczności także nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to natomiast sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., I GSK 1538/12). Należy zatem wykazać wystąpienie przynajmniej jednej w przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku.

Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia (zob. postanowienie NSA z 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 322/13). Należy pamiętać, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest nie samo powstanie szkody, lecz jej znaczny rozmiar. Wnioskujący musi zatem wykazać, że uszczuplenie majątkowe będzie dla niego znaczne (por. postanowienie NSA z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 71/13) i nie będzie mogło być wynagrodzone przez zwrot świadczenia. W niniejsze sprawie natomiast powstałe w wyniku wykonania decyzji uszczuplenie majątkowe będzie mogło (w przypadku pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia) być wynagrodzone przez późniejszy zwrot świadczenia. Nie można również przyjąć aby powstałe w wyniku wykonania decyzji uszczuplenie majątkowe było dla skarżącej znaczące, skoro orzeczona kara stanowi ok. 1,30% wartości kapitału zakładowego skarżącej. W połączeniu z inną orzeczoną karą pieniężną daje to w sumie około 3,71% wartości jej kapitału zakładowego, co nadal nie jest znaczącą szkodą.

Wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie prowadziło również do trudnych do odwrócenia skutków, gdyż zapłata kary pieniężnej jest ze swej istoty odwracalna – może podlegać zwrotowi w przypadku korzystnego dla skarżącego orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012 r., II GSK 385/11 oraz z 16 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12).

Sąd, oceniając sytuację racjonalnie, stoi na stanowisku, że wysokość nałożonej kary pieniężnej jest niewielka w porównaniu z majątkiem, jakim dysponuje skarżąca, wobec czego wstrzymanie wykonania decyzji ją nakładającej pozwoli – wbrew twierdzeniom skarżącej – na utrzymanie płynności finansowej. Nie jest bowiem możliwa do przyjęcia argumentacja, zgodnie z którą wstrzymanie zapłaty kary pieniężnej w relatywnie niewielkiej dla skarżącego wysokości miałoby pomóc w zachowaniu jego ogólnej płynności finansowej – może jedynie nieznacznie ułatwić jej utrzymanie, lecz w takim stanie rzeczy zagrożenie wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków nie ma charakteru bezpośredniego.

Wszystkie powołane wyżej okoliczności przemawiają jednoznacznie za odmówieniem skarżącemu udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.