Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2006r., sygn. akt II VII SA/Wa 367/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od uiszczenia kosztów sądowych.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarżący uzyskując stały dochód z tytułu zatrudnienia w wysokości 4.700 zł, nie spełnia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Faktu tego nie zmieniają podnoszone przez stronę okoliczności takie jak koszty utrzymania rodziny oraz dodatkowe obciążenia finansowe związane ze spłatą kredytu bankowego. Skarżący podał ponadto, że jest właścicielem domu o powierzchni 149m2 i posiada samochód osobowy marki Peugeot Partner.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, podnosząc, że oceniając jego stan majątkowy Sąd nie uwzględnił wszystkich okoliczności związanych jego sytuacją finansową, ponieważ jego warunki ekonomiczne pozwalają tylko na wydatki niezbędne dla życiowych potrzeb rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Uregulowania rozdziału II ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określająca zasady udzielania prawa pomocy, stanowi gwarancję korzystania prawa do sądu przez osoby ubogie. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielenie stronie prawa pomocy może mieć miejsce wyjątkowo, w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie kosztów postępowania sądowego jest obiektywnie niemożliwe. Zatem prawo pomocy udzielane jest tylko tym osobom, które z powodu trudnej sytuacji materialnej wynikającej między innymi z braku stałego źródła dochodów o odpowiedniej wysokości, nie mogłyby dochodzić swoich praw przed sądem.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa" sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ppsa, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż brak jest w sprawie podstaw do uwzględnienia wniosku strony bowiem nie wskazała, że nie dysponuje wystarczającymi środkami finansowymi na poniesienie kosztów związanych z prowadzeniem postępowania sądowego. Skarżący posiada stały dochód w kwocie wskazanej w oświadczeniu, zatem uiszczenie wpisu od wniesionej skargi mieści się w zasięgu jego możliwości finansowych. Prawidłowej oceny w tym zakresie dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny, a zarzuty podniesione w zażaleniu nie podważają słuszności tej oceny. Podkreślenia wymaga zwłaszcza słuszność stanowiska Sądu I instancji co do tego, iż pomoc Państwa jest instytucją wyjątkową, której udziela się w sytuacjach zasługujących na szczególne uwzględnienie. Do takich nie należy sytuacja majątkowa wnoszącego zażalenie.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa.