Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącemu C. G. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie wymeldowania.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zarządzeniem z dnia 8 marca 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo z powyższym wezwaniem zostało wysłane na adres korespondencyjny podany przez skarżącego. Pomimo dwukrotnego awizowania, przesyłka nie została odebrana, w związku z czym przyjęto ją do akt sądowych ze skutkiem doręczenia. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu, nie złożył również wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, w związku z czym postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił powyższą skargę.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r., określonym jako "skarga kasacyjna" C. G. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, wskazując, że z powodów od siebie niezależnych nie został powiadomiony o doręczonych awizo z poczty i nie mógł uiścić wymaganego wpisu. Na wezwanie Przewodniczącego Wydziału skarżący sprecyzował, że powyższe pismo stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając przedmiotowy wniosek, wskazał na przesłanki przywrócenia terminu z art. 86 § 1 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), uznając, że ocena okoliczności sprawy oraz złożonego wniosku wskazuje, że nie zostały spełnione warunki przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. Po pierwsze, skarżący choć złożył wniosek o przywrócenie terminu, nie dopełnił jednocześnie czynności, dla której uchybiony termin był wyznaczony, tj. nie uiścił wymaganego wpisu.
Po drugie, argumentacja podana we wniosku, w świetle materiałów zgromadzonych w aktach sądowych, nie pozwala na przyjęcie, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Skarżący, bowiem podał, że korespondencję do niego należy kierować na adres domu rodzinnego: [...], poczta [...] i zgodnie wnioskiem jego wnioskiem dokładnie na ten adres była kierowana dalsza korespondencja, w tym wezwanie do uiszczenia wpisu, a następnie postanowienie o odrzuceniu skargi.
Z egzemplarza koperty zawierającej przesyłkę pocztową wynika, że przesyłka była awizowana dwukrotnie, zgodnie z procedurą określoną w art. 73 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd nie uznał, aby wystarczającym uprawdopodobnieniem braku winy w dochowaniu terminu do uiszczenia wpisu było samo stwierdzenie skarżącego, że nie dotarło do niego zawiadomienie (awizo) o możliwości odbioru przesyłki pocztowej. Stwierdzenie to budzi wątpliwości w świetle faktu, iż to skarżący sam podał adres korespondencyjny, na który wysłano pismo. Ponadto, jak wynika z potwierdzenia odbioru postanowienia o odrzuceniu skargi, wysłanego na ten sam adres, w tym przypadku skarżący odebrał przesyłkę pocztową.
W tym stanie rzeczy, ponieważ skarżący nie wypełnił określonych ustawowo warunków przywrócenia terminu, Sąd pierwszej instancji orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł C. G., zarzucając mu:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 142 § 2 p.p.s.a. poprzez doręczenie C. G. odpisu postanowienia wraz z niepełnym uzasadnieniem, co uniemożliwiło mu skuteczne i merytoryczne ustosunkowanie się do argumentacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a nadto prześledzenie procesu myślowego składu orzekającego, który doprowadził do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu,
- 2. naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie art. 87 p.p.s.a. poprzez odmówienie przywrócenia terminu podczas, gdy C. G., składając wniosek o przywrócenie terminu, uczynił zadość wymaganiom dla prawidłowego i skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, iż "otrzymał odpis postanowienia z niepełnym uzasadnieniem, tj. pierwszą i ostatnia stronę uzasadnienia", co świadczy o nieprawidłowości w zakresie jego doręczenia i uniemożliwia mu merytoryczną polemikę. Nadto stwierdził, że nie ma dostępu do domu ani skrzynki pocztowej (brak klucza) pod adresem, który wskazał Sądowi. Nie mógł zatem odebrać awiza, zaś żaden z domowników nie informował go o tym fakcie. Nie miał też wiedzy, iż przesyłka podwójnie awizowana wywołuje efekt doręczenia. Sąd pierwszej instancji winien go natomiast wezwać do wskazania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu z uwagi na to, że brak w tym zakresie stanowi brak formalny, podobnie jak nie uiszczenie wpisu od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien więc powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminu, bowiem nie wskazał na żadne niezawinione swoje działania w tym zakresie. Skarżący nie przedstawił również w rozpoznawanym zażaleniu żadnych takich okoliczności, które pozwalałyby na skuteczne zakwestionowanie oceny Sądu pierwszej instancji. Jak słusznie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, skoro wezwanie do uiszczenia wpisu zostało przesłane na adres podany przez skarżącego, zgodnie z jego wnioskiem, to nie można uznać, że nie odebranie przesyłki nie było przez niego zawinione z uwagi na to, że nie ma klucza do skrzynki oraz że nie został zawiadomiony przez domowników o pozostawieniu awiza.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów, wskazać trzeba, iż słusznie skarżący podnosił, że nie mógł stanowić podstawy oddalenia wniosku o przywrócenie terminu fakt, że wraz z tym wnioskiem nie dokonał on czynności, której dotyczył. Trafnie przyjmuje przy tym skarżący, iż brak w tym przedmiocie stanowił brak formalny, usuwalny w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. argumentacja z uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 9/08, ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 65). Niezależnie jednak od tego uznać trzeba, iż uchybienie to nie wpływało w żaden sposób na wynik postępowania i prawidłowość konkluzji, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Z tego też względu zarzut naruszenia art. 87 p.p.s.a. pozostawał bezzasadny. Nie było również podstaw do wzywania skarżącego do uzupełnienia wniosku, bowiem nie zawierał on żadnych innych braków formalnych, które upoważniałyby Sąd do kierowania wezwania o jego uzupełnienie.
Za takie nie można w szczególności uznać żądania wezwania strony do uzupełnia argumentacji wniosku, która nie wywoływała żadnych wątpliwości w świetle zawinionego działania strony w uchybieniu przedmiotowego terminu.
Nie można również było podzielić zarzutu naruszenia art. 142 § 2 p.p.s.a. z uwagi na nie wykazanie przez skarżącego, iż ewentualne uchybienia w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący w treści rozpoznawanego zażalenia w pełni ustosunkował się do całości uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, podejmując polemikę z całością jego argumentacji.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.