Uzasadnienie
II OZ 58 / 09
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, utrzymującego w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] marca 2008 r. o ustaleniu skarżącemu L. N. opłaty planistycznej w kwocie 1.582,50 zł w związku ze sprzedażą działki nr [...] w K..
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że pismem z dnia 22 października 2008 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując we wniosku, że przedmiotowa skarga jest jedną z 19 skarg wniesionych do WSA w Poznaniu, dotyczących opłat planistycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości. Skarżącemu łącznie wymierzono opłaty w kwocie 95.564,70 zł. Zdaniem skarżącego jednorazowa zapłata ww. kwoty spowoduje uszczerbek dla jego rodziny żony i dwójki małoletnich dzieci.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżący nie sprecyzował w wystarczający sposób na czym miałaby polegać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, będące przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), a które mogłyby powstać w wyniku wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczność, że łączna kwota wynikająca z 19 decyzji przekracza kwotę 90.000 zł jest niewystarczająca, zważywszy na fakt, że konieczność uiszczenia opłaty planistycznej stanowi konsekwencję dokonanej przez skarżącego sprzedaży nieruchomości, co łączy się z uzyskaną przez skarżącego korzyścią majątkową. W niniejszej sprawie opłata planistyczna wynosi niewiele ponad 1.500 zł i jest konsekwencją sprzedaży w 2005 r. działek na kwotę 40.000 zł. W tym samym roku skarżący sprzedał również kolejnych 12 działek na kwotę 16.500 zł. Ponadto nie podano we wniosku, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie ujemnie na sytuację skarżącego i jego rodziny.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, zaskarżając je w całości i zarzucając mu błędną wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a., polegającą w szczególności na dowolności w ocenie wniosku skarżącego, a także "dość selektywnie" branie pod uwagę stanu faktycznego z roku 2005. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia i orzeczenie jak w pierwotnym wniosku.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że łączna wysokość zobowiązania nałożona skarżonymi decyzjami to 95.564,70 zł, a fakt otrzymania pieniędzy w 2005 r. nie ma wpływu na stan majątkowy w 2008 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest uzasadnione.
Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą określoną opłatę planistyczną. Tego rodzaju charakter decyzji z reguły przesądza o występowaniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadkach wykonania decyzji, która następnie zostałaby przez sąd administracyjny wzruszona. Nie oznacza to oczywiście konieczności uwzględnienia w każdej sprawie zawierającej rozstrzygnięcie o ustaleniu opłat, wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przepis art. 61 zawiera bowiem kryteria, od których uzależnione jest rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zarówno przez sąd, jak i organ administracji odnoszące się do wszelkiego rodzaju decyzji lub postanowień. Decyzje określające wysokość opłat, które należy uiścić nie stanowią tu więc wyjątku. W związku z tym możliwe jest zarówno uwzględnienie, jak i oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji.
Skoro jednak, jak wyżej zaznaczono, w sprawach, w których wydano taką decyzję, ze względu na jej charakter, przesłanki art. 61 § 3 p.p.s.a. z reguły występują, oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania, powinno być poprzedzone ustaleniami pozwalającymi na stwierdzenie, że nie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani też trudnych do odwrócenia skutków. Takich ustaleń zaskarżone postanowienie nie zawiera.
W sytuacji gdy, jak wskazał na to Sąd pierwszej instancji rozpatrywany wniosek pozbawiony był odpowiedniego uzasadnienia, to należało zwrócić się do strony skarżącej o uzupełnienie braku tego wniosku, przy jednoczesnym sprecyzowaniu rygorów w przypadku nie usunięcia tegoż uchybienia w terminie przez Sąd zakreślonym.
W tym stanie rzeczy zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji wniosku, przy uwzględnieniu wskazań wyżej przytoczonych.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 p.p.s.a.