Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1179/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku umorzył postępowanie wpadkowe w przedmiocie przyznania skarżącemu T. Ł. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi T. Ł. i H. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stosunków wodnych na gruncie.
Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 7 marca 2014 r. referendarz sądowy – po rozpatrzeniu wniosku T. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata - uwzględnił wniosek w całości. Zdaniem referendarza wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Sprzeciw od tego postanowienia złożył T. Ł. i wniósł o anulowanie postanowienia referendarza sądowego jako rażąco naruszającego prawo.
Postanowieniem dnia 25 marca 2014 r. WSA w Białymstoku cofnął przyznane skarżącemu prawo pomocy, jednakże postanowienie to zostało uchylone przez NSA w dniu 18 kwietnia 2014 r. w sprawie II OZ 378/13. Zdaniem Sądu II instancji błędne było orzeczenie o cofnięciu prawa pomocy wydane na skutek wniesienia sprzeciwu, skoro sprzeciw powoduje eliminację z obrotu prawnego orzeczenia referendarza, a sąd nie rozpoznaje sprzeciwu, ale od początku rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zdaniem NSA Sąd I instancji powinien rozpoznać wniosek skarżącego i z uwagi na jego cofnięcie zawarte w sprzeciwie – umorzyć postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie wpadkowe w przedmiocie przyznania prawa pomocy podlegało umorzeniu.
W sprawie niniejszej, na skutek złożenia sprzeciwu przez skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 marca 2014 r. – postanowienie to utraciło moc. Zadaniem Sądu po sprzeciwie było zatem rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez skarżącego w dniu 21 lutego 2014 r. (k. 39 i n.). Jednocześnie skarżący w piśmie stanowiącym sprzeciw oświadczył, że nie chce korzystać z prawa pomocy i nie ubiega się o jałmużnę. Faktycznie zatem wycofał swój wniosek w zakresie prawa pomocy. W tym stanie rzeczy oraz biorąc pod uwagę związanie Sądu stanowiskiem NSA w sprawie II OZ 378/14 (k.
83) – postępowanie wpadkowe w przedmiocie prawa pomocy stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Orzeczono w tym przedmiocie jak w sentencji na podstawie, odpowiednio stosowanych w postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy, przepisu art. 161 § 1 pkt 1 i art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. cofnięcie skargi skutkuje umorzeniem postępowania. Stosownie zaś do art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 7 marca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na skutek złożonego przez skarżącego sprzeciwu postanowienie to utraciło moc wiążącą. W sprzeciwie skarżący wskazał, że nie chce korzystać z prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że ze względu na cofnięcie przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, postępowanie wpadkowe zainicjowane tym wnioskiem stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 maja 2014 r. jest prawidłowe.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.