Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż postanowieniem z dnia 20 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę M. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Pismem z dnia 28 maja 2014 r. R. P., działając jako pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pozostawiając ww. wniosek bez rozpoznania, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z akt sprawy nie wynika, by M. P. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu, pomimo, iż Sąd pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. przesłał mu ten formularz i pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania wezwał go do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Pismo zawierające formularz i wezwanie zostało zaadresowane bezpośrednio do M. P., jednak korespondencję podjął w dniu 10 czerwca 2014 r. R. P., występujący w sprawie jako pełnomocnik. Mając na uwadze deklarowanie tożsamego miejsca zamieszkania pełnomocnika i jego mocodawcy, przy uwzględnieniu faktycznego doręczenia korespondencji do rąk R. P., Sąd stwierdził, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w imieniu M. P. zostało doręczono prawidłowo.
Mając powyższe na uwadze i uwzględniając, że strona do chwili obecnej nie złożyła formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd na podstawie art. 260 w związku z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. P., wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek, który powinien zawierać oświadczenie wnioskodawcy obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a nadto wniosek ten winien być złożony na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 P.p.s.a.), którego wzór określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). W przypadku wystąpienia o przyznanie prawa pomocy sąd ma obowiązek przesłania stronie urzędowego formularza, o jakim mowa w art. 252 § 2 P.p.s.a. jeżeli treść wniosku nie jest zawarta na takim formularzu (§ 2 pkt 3 ww. rozporządzenia).
W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał wszystkich wymaganych prawem czynności, a o terminie i skutkach niedopełnienia wymogów określonych przepisami strona skarżąca została pouczona. Stosowne wezwanie wraz formularzem PPF i pouczeniem o skutkach jego niewykonania zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego, który w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie nadesłał wypełnionego formularza.
Niezależnie od powyższego zwrócić trzeba uwagę na to, iż właściwą formą procesową dla pozostawienia wniosku bez rozpoznania jest zarządzenie, a nie postanowienie Sądu. Skoro niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, to pozostawienie wniosku bez rozpoznania następuje w drodze zarządzenia referendarza (art. 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a.) albo przewodniczącego lub innego sędziego (art. 49 P.p.s.a.). Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, a więc nie mogło stanowić podstaw uwzględnienie zażalenia.
Mając przedstawione wyżej okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.