Postanowienie NSA z 12 czerwca 2008 r., II OZ 586/08

Sąd

II OZ 586 / 08 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 596/07 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 września 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 596/07 w zakresie odrzucenia skargi J. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyłączenia pracowników od prowadzenia spraw postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz

Uzasadnienie

II OZ 586 / 08

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną J. B. od postanowienia tegoż Sądu z dnia 6 września 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 596/07 w zakresie odrzucenia skargi J. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] w przedmiocie wyłączenia pracowników od prowadzenia spraw.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna odrzucona zaskarżonym postanowieniem wniesiona została przez działającego w imieniu skarżącego pełnomocnika - adw. Z. P. bez uiszczenia stałej opłaty sądowej w wysokości 100 złotych, czym naruszono art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Z tego też względu na podstawie art. 178 w zw. z art. 221 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik J. B. zarzucił błędne zastosowanie art. 221 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie trudnej sytuacji finansowej i życiowej skarżącego. Pełnomocnik podniósł, iż sam zrezygnował z części wynagrodzenia i jego zdaniem ustalenia te między stroną a pełnomocnikiem powinny wiązać także Sąd. Autor zażalenia zarzucił także naruszenie art. 6 p.p.s.a. poprzez brak pouczenia strony skarżącej o obowiązku i wysokości opłaty od przyszłej skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do przepisu art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W tym też terminie winna zostać uiszczona opłata stała należna od skargi kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego bądź adwokata reprezentującego stronę zgodnie z art. 221 p.p.s.a.

Trafnie ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wniesiona w niniejszej sprawie przez pełnomocnika będącego adwokatem skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu, a wobec tego to pełnomocnik upoważniony do reprezentacji skarżącego miał obowiązek opłacić skargę kasacyjną w należnej wysokości bez uprzedniego wezwania Sądu.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w zażaleniu odnoszącym się do braku pouczenia o obowiązku i wysokości opłaty od skargi kasacyjnej. Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obliguje zawodowego pełnomocnika, jakim jest adwokat do stosowania i znajomości trybu wnoszenia środków zaskarżenia, w szczególności tych objętych przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 p.p.s.a.).

Trzeba także podkreślić, iż w niniejszej sprawie pełnomocnictwo udzielone przez J. B. adwokatowi Z. P. obejmowało zarówno sporządzenie, jak i wniesienie, a zatem i opłacenie skargi kasacyjnej. Fakt ten został wyrażony wprost w treści pełnomocnictwa i wyłącza zastosowanie art. 6 p.p.s.a. w warunkach niniejszej sprawy. W innym przypadku strona działająca bez adwokata lub radcy prawnego, w razie nieopłacenia wniesionego osobiście pisma zostałaby wezwana na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia braku fiskalnego. W przypadku skargi kasacyjnej o prawidłowości pouczenia sądowego decyduje treść udzielonego przez stronę pełnomocnictwa. Dlatego też zarzut naruszenia przez Sąd art. 6 p.p.s.a. jest chybiony.

Nie jest też uprawniona argumentacja pełnomocnika strony wnoszącej zażalenie, iż ustalenia między nim, a stroną przez niego reprezentowaną w zakresie związanym z kwestią uiszczenia należnego w sprawie wpisu sądowego są wiążące dla Sądu. Nie sposób zauważyć, iż nie było żadnych przeszkód, aby pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienie od kosztów reprezentowanej przez niego strony. Taki wniosek nie został jednak złożony. Stwierdzić należy, iż to obowiązkiem pełnomocnika jest takie reprezentowanie strony w granicach udzielonego mu pełnomocnictwa, aby strona przez zaniedbania ze strony właśnie zawodowego pełnomocnika nie poniosła szkody.

Z przytoczonych wyżej względów nieuiszczenie przez pełnomocnika będącego adwokatem w terminie wskazanym w art. 177 § 1 p.p.s.a. stałej opłaty sądowej stanowi uchybienie wymogom zawartym w art. 221 p.p.s.a. i pociąga skutek prawny w postaci odrzucenia środka zaskarżenia, o czym trafnie orzekł też Sąd pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.