Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 389/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił L. B. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie przekazania zgodnie z właściwością wniosku o wszczęcie postępowania wobec lekarzy Szpitala Specjalistycznego w [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że L. B. przedmiotem zaskarżenia uczynił pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 26 lutego 2015 r. o przekazaniu na podstawie art. 65 § 1 kpa Narodowemu Funduszowi Zdrowia [...] Oddziałowi Wojewódzkiemu w [...] wniosku o wszczęcie postępowania wobec lekarzy Szpitala Specjalistycznego w [...].
Sąd I instancji wskazał, że skarga na przedmiotowe pismo nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 ppsa). W zakresie prawa pomocy wskazuje to na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 ppsa (k. 13-15 akt sądowych).
Zażalenie na powyższe orzeczenie wywiódł L. B., wskazując że Sąd I instancji bezzasadnie odmówił prawa pomocy błędnie podnosząc, że nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie prawa pomocy (k. 20 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Potrzeba zastosowania art. 247 ppsa będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga niewątpliwie i "na pierwszy rzut oka" kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ppsa.
Trafnie Sąd I instancji wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka o jakiej mowa w art. 247 ppsa.
L. B. wystąpił ze skargą na pismo z 26 lutego 2015 r., którym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przekazał wniosek L. B. organowi właściwemu - Narodowemu Funduszowi Zdrowia [...] Oddziałowi Wojewódzkiemu w [...].
Przekazanie to nastąpiło na podstawie art. 65 § 1 kpa, który stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu winno zawierać uzasadnienie (k. 4 akt administracyjnych).
Przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Przekazanie następuje jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego i która nie podlega zaskarżeniu. W art. 65 § 1 kpa, w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 kwietnia 2011 r., przekazanie sprawy do organu właściwego następowało w drodze postanowienia, na które przysługiwało zażalenie (A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX, uw. 2 i 4 do art. 65).
Nie ma więc wątpliwości, że przekazanie podania według właściwości nie jest czynnością, na którą – w myśl art. 3 § 2 ppsa – przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego.
Wbrew stanowisku żalącego się, zaskarżone postanowienie nie narusza art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. Sąd Administracyjny nie stosował i nie miał obowiązku stosować art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. To przekazanie podania organowi właściwemu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], uchroni żalącego się od nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 kpa; B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011, s. 311, nb 1), która może zapaść w ewentualnym postępowaniu. Wskazanie, że Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami:...
4) higieny procesów nauczania i wychowania (art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - Dz.U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm., dalej uPIS) oraz, że wykonywanie zadań określonych w art. 1 polega na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej (art. 2 uPIS), nie prowadzi do odmiennej oceny, niż zaprezentowana w zaskarżonym postanowieniu.
Żalący ubiega się bowiem o sprawdzenie możliwości realizacji swych uprawnień do świadczeń z ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (obecnie j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 581; k. 2 akt administracyjnych).
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.