Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 715/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, odmówił G. S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania obiektu.
Jak wynika z akt sprawy skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną oraz dwójką dzieci. Posiadają dom o powierzchni 180 m2, mieszkanie o pow. 60m2, nieruchomość rolną o pow. 7,5 ha, oszczędności w kwocie 30 tys. zł oraz samochód osobowy. Na dochody rodziny składają się wynagrodzenia za pracę skarżącego i jego żony w wysokości odpowiednio 3500 zł i 4500 zł brutto oraz dochód z gospodarstwa rolnego w kwocie 1500 zł.
Mając powyższe na uwadze zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił G. S. przyznania prawa pomocy.
W ocenie Sądu pierwszej instancji sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego jest stabilna, wysokość dochodów skarżącego oraz fakt, iż dysponuje on oszczędnościami w wysokości 30.000zł wskazuje, że jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd przy ocenie sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego pominął fakt, iż na jego utrzymaniu znajduje się córka N. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.)). Przewidziana możliwość przyznania prawa pomocy może być udzielona w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym polega natomiast na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego względnie rzecznika patentowego.
Z przytoczonych przepisów wynika, że ubiegającego się o to prawo obciąża obowiązek wykazania, iż znajduje się w określonej sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym bądź częściowym.
Zważywszy na ustaloną przez Sąd sytuację majątkową skarżącego uznać należy, że nie ma podstawy do przyjęcia, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uzyskiwany przez skarżącego i jego małżonkę stały dochód w łącznej wysokości 9500 zł brutto, oraz posiadanie oszczędności w kwocie 30000 zł, wskazują na to, że skarżący będąc świadomym prowadzonego postępowania sądowego jest w stanie bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i rodziny zabezpieczyć odpowiednie kwoty, które umożliwią mu partycypowanie w kosztach postępowania, tym bardziej, że na obecnym etapie postępowania koszty postępowania obejmują wpis sądowy od skargi w kwocie 500 złotych.
Pomimo faktu, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, iż skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i synem, podczas gdy na jego utrzymaniu pozostaje dodatkowo córka, to okoliczność ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Stan majątkowy skarżącego pozwala mu bowiem na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i rodziny.
Wobec okoliczności przedstawionych powyżej należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej do przyznania mu prawa pomocy w zakresie przez niego żądanym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił zażalenie oddalić.