Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną W. P. od wyroku tego Sądu z dnia 8 czerwca 2005r. oddalającego skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2004r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że § 3 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) zwanego dalej "rozporządzeniem" przewiduje w niniejszej sprawie wpis stały od skargi kasacyjnej w kwocie połowy wpisu stałego od skargi tj. w kwocie 250 zł. Skarga kasacyjna wniesiona przez radcę prawnego nie została opłacona, a więc zachodziła przesłanka zastosowania art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, przewidującego, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania, albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2006r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2005r. Powołując się na te same co Sąd I instancji przepisy rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna wnoszona przez W. P. podlegała wpisowi stałemu w wysokości 250 zł. Skoro więc radca prawny wnoszący skargę kasacyjną nie dokonał równocześnie wpłaty wpisu to Sąd I instancji słusznie zastosował rygor wynikający z art. 221 ppsa. Odnosząc się do powołanej w zażaleniu argumentacji, że aby dana opłata została uznana za opłatę stałą, jej wysokość powinna wynikać wprost z przepisów prawa i taka właśnie nazwa powinna zostać nadana właściwym przepisem, a wpis stosunkowy od skargi nie może stać się wpisem stałym tylko z tego powodu, że łatwo jest wyliczyć pewną jego część - Sąd wskazał, że "kryterium stałego charakteru wpisu odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, lecz również taka opłata, która stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze taką samą wysokość".
W dniu 18 kwietnia 2006r. W. P. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2006r. domagając się uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2005r. odrzucającego skargę kasacyjną i nadania biegu tej skardze. Skarżący podniósł, że dnia 7 marca 2006r. zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt SK 11/05), którym orzeczono o niezgodności przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia z art. 221 ppsa oraz art. 2 Konstytucji RP. Powyższy wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Nr 45, poz. 322 z 2006r. i wszedł w życie z dniem publikacji, tj. 17 marca 2006r. Skarga o wznowienie postępowania wywodzi, że w powołanej sprawie Trybunał Konstytucyjny badał zgodność wymienionego przepisu rozporządzenia z Konstytucją w związku z odrzuceniem skargi kasacyjnej, która nie została opłacona przez profesjonalnego pełnomocnika, a zatem stan faktyczny sprawy jest analogiczny do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie objętej skargą o wznowienie. Zdaniem wnoszącego skargę o wznowienie "uchylenie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego przepisu § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia stanowi podstawę wznowienia postępowania bowiem, jak podkreśla Trybunał, przepis ten stanowił podstawę orzekania mimo bezpośredniego niepowołania tego przepisu w treści orzeczenia".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania została oparta o podstawę wznowienia przewidzianą w art. 272 ppsa i wniesiona w terminie wymienionym w tym przepisie. W związku z tym, stosownie do treści art. 280 ppsa została skierowana do rozpoznania na rozprawie.
W myśl art. 272 § 1 ppsa można żądać wznowienia postępowania w przypadku orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą. Przywołanym w skardze o wznowienie postępowania wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r. stwierdzona została istotnie niezgodność § 5 ust. 2 rozporządzenia z art. 221 ppsa i art. 2 Konstytucji, jednak wymieniony § 5 ust. 2 rozporządzenia nie był podstawą postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2006r. wydanego w sprawie II OZ 1334/05 a oddalającego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2005r sygn. akt VIISA/Wa1263/04 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 8 czerwca 2005r. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 221 ppsa w związku z § 2 ust. 1 i § 3 rozporządzenia, a nie § 5 ust. 2 rozporządzenia, na który powołuje się skarga o wznowienie postępowania. Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r zaakcentowano konieczność podjęcia kroków zmierzających do usunięcia nieścisłości między ostatnim z wymienionych przepisów a uregulowaniem ustawowym /art. 221ppsa/ wskazując, że przepis nie był dostatecznie jasny i mógł nasuwać wątpliwości czy użyty w nim termin "skargi" obejmuje również skargę kasacyjną, co spowodowało uznanie przez Trybunał Konstytucyjny tego przepisu jako niezgodny z art. 2 Konstytucji, jednakże motywacja ta pozostaje bez wpływu dla ustaleń w zakresie podstawy prawnej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w postępowaniu, którego wznowienia domaga się skarżący. Ubocznie należy przy tym zauważyć, że pełnomocnik skarżącego w zażaleniu od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej z powodu jej nieopłacenia nie powoływał się na niejasność § 5 ust. 2 rozporządzenia i nie wywodził, że przepis ten przewiduje wzywanie przez sąd administracyjny profesjonalnych pełnomocników do wnoszenia wpisów od skarg kasacyjnych lecz wyłącznie argumentował, iż w rozpoznawanej sprawie nie jest przewidziany wpis stały od skargi kasacyjnej.
O czym już była mowa uprzednio, podstawą rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu którego wznowienia dotyczy niniejsza skarga był art. 221 ppsa przewidujący odrzucanie pism procesowych podlegających opłacie stałej wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników i nie należycie opłaconych lub pozostawienie ich bez rozpoznania. Z przepisu tego wynika obowiązek opłacenia skargi kasacyjnej wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego, jeśli podlega ona opłacie stałej i ten przepis był podstawą odrzucenia skargi kasacyjnej i następnie oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na to postanowienie.
Wznowienie postępowanie na podstawie określonej w art. 272 § 1 ppsa dotyczy wyłącznie przypadków stwierdzenia niekonstytucyjności bądź niezgodności z umowami międzynarodowymi przepisów, które były podstawą rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, nie zaś innych przepisów, których niekonstytucyjność wprawdzie stwierdził Trybunał Konstytucyjny, lecz które nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia w postępowaniu, którego wznowienia domaga się strona. Wobec nie stwierdzenia niekonstytucyjności art. 221 ppsa przez Trybunał Konstytucyjny, jak i jego niezgodności z umowami międzynarodowymi, ocenić należy, że nie zostało wykazane aby spełniona została w rozpoznanej sprawie przesłanka dla wznowienia postępowania przewidziana w art. 272 ppsa, co powoduje oddalenie skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 282 § 2 ppsa.