Postanowienie NSA z 5 lutego 2008 r., II OZ 59/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 863/07 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty P. z dnia [...], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę

Sprawa

w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Barbara Adamiak

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 3 grudnia 2007 r. odmówił E. J. wstrzymania wykonania decyzji Starosty P. z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę siedmiu budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewoda Z. przedłożył do akt sprawy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynków mieszkalnych, wybudowanych na podstawie m.in. pozwolenia na budowę z dnia [...], nr [...]. Sąd uznał zatem, iż skoro inwestycja objęta tą decyzją została zakończona, skarżącej nie grozi już niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie zachodzą więc przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła E. J., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, naruszenie prawa materialnego poprzez niewskazanie w postanowieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, błędną wykładnię art. 61 ustawy P.p.s.a. i niewłaściwą interpretację pojęcia nieodwracalnych skutków i szkody niemożliwej do naprawienia, jak również akceptowanie bezprawnego działania organów powiatowego nadzoru budowlanego. Skarżąca wskazała również na naruszenie przepisów postępowania, poprzez nieprzekazanie sprawy prokuratorowi na podstawie art. 345 Kodeksu postępowania karnego. W uzasadnieniu zażalenia wyjaśniła, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nie mógł wydać decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, czego dowody znajdują się, w opinii skarżącej, w aktach sprawy. Ponadto, dokonana przez Sąd I instancji ocena, iż ukończona budowa nie jest dla skarżącej nieodwracalnym skutkiem i szkodą, jest błędna. Niezrozumiałe jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym budowa w toku stanowiła zagrożenie dla skarżącej, zaś budowa ukończona takiego zagrożenia nie stanowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest zatem groźba wystąpienia skutków, o których mowa w powołanym przepisie. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania decyzji. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji, już wystąpiły. Wstrzymanie wykonania decyzji jest bowiem w takim przypadku bezprzedmiotowe. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zakończenie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...], nr [...], o którym świadczy wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. decyzja z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie, oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie wywoła dalszych skutków, mogących grozić skarżącej znaczną szkodą lub niemożliwych do odwrócenia. Wstrzymywanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę byłoby zatem w chwili obecnej bezcelowe. Na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia WSA w Szczecinie nie ma także wpływu podnoszony przez skarżącą fakt wadliwości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie. Kwestia ta nie jest bowiem przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zatem w zaskarżonym postanowieniu naruszeń prawa, uzasadniających jego uchylenie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.