Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej Spółdzielni [...] w W. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem podziemnym i niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdziła, że wydanie na podstawie ww. decyzji pozwolenia na budowę doprowadzi do powstania nieodwracalnych skutków prawnych, w szczególności w sytuacji, gdy zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania terenu o treści odmiennej od ustaleń ww. decyzji, a który przez wydanie pozwolenia na budowę stanie się w zakresie inwestycji niewykonalny.
Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest decyzją, która nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Ustalenie warunków zabudowy terenu nie przesądza o lokalizacji inwestycji, nie upoważnia też do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na danym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, których wstrzymania wykonania domaga się strona skarżąca, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – zwanej dalej P.p.s.a.).
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 tej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółdzielnia [...] w W., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Spółdzielnia wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, chociaż sąd może, na wniosek strony skarżącej, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
Stwierdzić również trzeba, że zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, o której wstrzymanie wnosi skarżąca, jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Wbrew jednak zarzutowi zażalenia, Sąd pierwszej instancji nie stwierdzał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, ale że charakter prawny tej decyzji uniemożliwia jej wykonanie, tak jak jest to rozumiane przez doktrynę i orzecznictwo. Podzielając pogląd Sądu pierwszej instancji, wyjaśnić należy, że skoro przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie, to decyzja o warunkach zabudowy nie takich skutków nie wywołuje.
Argumentacja skarżącej Spółdzielni wskazująca na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie jest zasadna. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi jedynie prawo do wystąpienia do organu architektoniczno – budowlanego o wydanie pozwolenia na budowę. Przedmiotowa decyzja nie stanowi jednak aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W szczególności nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę.
Podobnie za niezrozumiałą należało uznać argumentację odnośnie możliwości uchwalenia w międzyczasie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na uwadze, za prawidłowe należało uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w skarżonym postanowieniu.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.