Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 602/17 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego odrzucił skargę kasacyjną "P. " spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w K. od wyroku z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 602/17
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wyrok z dnia 13 września 2017 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej kasacyjnie w dniu 3 października 2017 r. (potw. odbioru k. 70), a zatem ostatni dzień 30-dniowego terminu do złożenia skargi kasacyjnej przypadał na 2 listopada 2017 r. W dniu 6 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącej złożył skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika podlegała zatem odrzuceniu, ponieważ była spóźniona. Stosownie bowiem do art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie zaś z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie ostatni dzień 30 – dniowego terminu z art. 177 § 1 P.p.s.a. przypadał na 2 listopada 2017 r., a skarga kasacyjna została złożona dopiero 6 listopada 2017 r.
Na powyższe postanowienie zostało złożone zażalenie przez "P. " spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, spółkę komandytowo-akcyjną z siedzibą w K. Zarzucono w nim naruszenie art. 53 § 1 w zw. z art. 67 § 5 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej, a nie pełnomocnikowi skarżącej w sytuacji, gdy skarżąca ustanowiła pełnomocnika, a rozstrzygnięcie doręczone zostało jedynie skarżącej. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w dniu 13 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok uchylający zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W dniu 20 września 2017 r. skarżąca, jako strona zainteresowana w sprawie, działając przez pełnomocnika, złożyła wniosek o uzasadnienie wyroku i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został jednak doręczony nie pełnomocnikowi skarżącej, ale bezpośrednio samej skarżącej. Pełnomocnik skarżącej uzyskał od niej informacje, że do tego doręczenia doszło w dniu 7 października 2017 r. W konsekwencji w dniu 6 listopada 2017 r., skarżąca działając przez pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 13 września 2017 r. Skarga ta została jednak odrzucona zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2018 r. Zgodnie z kolei z art. 67 § 5 P.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W niniejszej sprawie doręczenie dokonane bezpośrednio skarżącej nie może być uznane za skuteczne. Tym samym nie może być mowy o wniesieniu przez skarżącą skargi kasacyjnej z dnia 6 listopada 2017 r. po terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie "P. " spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w K. podlega uwzględnieniu.
Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia pominął fakt, że w dniu 22 września 2017 r. (data wpływu do Sądu pierwszej instancji) "P. " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. wniosła o doręczenie jej wyroku z uzasadnieniem na adres ustanowionego pełnomocnika podany we wniosku. Sąd powinien zatem w dalszej korespondencji uwzględnić fakt, że Spółka jest reprezentowana przez pełnomocnika. Oznaczało to, że doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem powinno zostać skierowane do pełnomocnika, a nie jak miało to miejsce w niniejszej sprawie bezpośrednio do strony skarżącej. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny. Jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika to doręczenia należy dokonywać do jego rąk. Doręczenie dokonane pod adresem strony jest bezskuteczne wobec pełnomocnika, a więc nie wywiera skutku procesowego (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 1052/11).
Błędne jest zatem stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że wyrok z dnia 13 września 2017 r. wraz z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony w dniu 3 października 2017 r., a zatem ostatni dzień 30-dniowego terminu do złożenia skargi kasacyjnej przypadał na 2 listopada 2017 r. Jak wskazał pełnomocnik skarżącej uzyskał on od skarżącej informacje, że do tego doręczenia doszło w dniu 7 października 2017 r. Skarga kasacyjna wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika nie mogła zatem podlegać odrzuceniu jako spóźniona. Dlatego zaskarżone postanowienie należało uchylić jako wydane z naruszeniem art. 67 § 5 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 oraz art. 178 P.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł orzec na tym etapie postępowania o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego.