Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R. K. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
W piśmie z dnia 15 grudnia 2015 r. R. K. wniosła o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2015 r. wezwał R. K. do usunięcia braków formalnych wniosku przez jego podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej p.p.s.a.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zarządzeniem z dnia 3 lutego 2016 r., na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W uzasadnieniu zarządzenia Sąd wskazał, że skarżący nie wykonał wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 15 grudnia 2015 r.
R. K. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie Sądu z dnia 3 lutego 2016 r. podnosząc, iż w przesyłce sądowej brak było wezwania do podpisania wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo wezwał skarżącego zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 17 grudnia 2015 r. do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zasadnie też Sąd uznał, że doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 11 stycznia 2016 r. W terminie siedmiu dni, który biegł od wskazanej daty – skarżący nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu. Dlatego też prawidłowo WSA w Lublinie pozostawił wniosek skarżącego z dnia 15 grudnia 2015 r. bez rozpoznania.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu należy podkreślić,że zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru- powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 ze zm., dalej: rozporządzenie), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko.
Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana w formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09). Ponadto zauważyć należy również, że wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia, pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism. Dokument ten korzysta zatem z domniemania prawdziwości. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Z takim dowodem w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że rzeczą odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz niezwłoczne zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi albo sądowi.
W sytuacji, gdy tego nie uczyniono, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Podkreślić należy, że przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, iż otrzymał jedynie część pism wyszczególnionych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.