Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 716/20 (sprostowanym postanowieniem z 27 maja 2020 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu – J.Z. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2020 r., nr [...], wydanej w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważył również, że konsekwencja wykonania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń - zbycie broni, nie stanowi samoistnej podstawy przemawiającej za słusznością wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r. poz. 284, z późn. zm.) wynika bowiem, że osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, może – w przypadku, gdy nie dokona jej zbycia – złożyć broń do depozytu policyjnego, co spowoduje uniknięcie ewentualnej szkody materialnej związanej z jej sprzedażą. A zatem Sąd wskazał, że zarówno złożenie broni do depozytu policyjnego, jak i zbycie broni, należą do zwyczajnych następstw decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni i nie mają charakteru nadzwyczajnego, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto Sąd zauważył, że skarżący nie wykazał, aby posiadane przez niego egzemplarze broni miały wyjątkowe, niepowtarzalne właściwości i nie mogły być zastąpione.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J.Z. zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "ppsa", przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący w sposób wystarczający uzasadnił, dlaczego złożony przez niego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem skarżącego w jego przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem pismem z 20 stycznia 2020 r. został on wezwany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach do podjęcia działań w celu zbycia posiadanej broni, która znajduje się w depozycie policyjnym. Przy czym w piśmie tym wyjaśniono, że zadysponowanie broni może nastąpić poprzez jej sprzedaż lub złożenie wniosku o jej bezpłatne zniszczenie. Nie wskazano natomiast możliwości dalszego pozostawienia broni w depozycie. Skarżący stwierdził więc, że jego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny, gdyż istnieje duże prawdopodobieństwo, że należąca do niego broń zostanie zniszczona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, a sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Decyzją z [...] stycznia 2020 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...] października 2019 r., nr [...] o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Skarżący nie wykazał w przekonujący sposób wystąpienia jakiejkolwiek z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o których stanowi art. 61 § 3 ppsa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafne było spostrzeżenie Sądu pierwszej instancji wskazujące na to, że złożenie broni do depozytu sądowego, jak i samo zbycie broni należą do zwyczajnych następstw decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni i nie mają charakteru nadzwyczajnego, co pozwalałoby na wstrzymanie wykonania decyzji. Rozwijając tę myśl warto dodać, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z 13 stycznia 2020 r. nie łączy się z powstaniem dla skarżącego skutków o charakterze nieodwracalnym. Oczywiście brak możliwości korzystania z posiadanej broni sam w sobie stanowi dla skarżącego dolegliwość, jednak nie powoduje ona trwałych, czy też niemożliwych do przezwyciężenia z finansowego punktu widzenia skutków. Trudno w tej mierze przyjąć, że szkoda, którą poniósł skarżący w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji jest znacznych rozmiarów albo że wynikające z niej skutki są trudne do odwrócenia.
Ponadto, również argumenty podniesione w zażaleniu nie stanowią uzasadnionej podstawy do przyjęcia, że wykonanie kwestionowanej decyzji przed rozpoznaniem skargi sprowadzi na stronę niebezpieczeństwo, o którym stanowi art. 61 § 3 ppsa. Niebezpieczeństwo w postaci spowodowania nieodwracalnych skutków skarżący upatruje w możliwości zniszczenia broni złożonej do depozytu właściwego organu Policji bądź konieczności jej sprzedaży. Skarżący nie zauważa jednak, że zniszczenie broni w trybie art. 22 w związku z art. 23 § 2 pkt 1-3 ustawy o broni i amunicji następuje wyłącznie za zgodą lub na wniosek osoby składającej broń do depozytu. Przepisy ustawy przyznające skarżącemu prawo do decydowania o dalszych losach broni zabezpieczają zatem jego interesy jako właściciela broni i eliminują niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji w postaci zniszczenia broni. Skoro zatem utrata złożonej do depozytu broni może być jedynie następstwem decyzji skarżącego jako osoby, która po cofnięciu jej prawa do posiadania broni zdeponowała ją we właściwym trybie, nie można uznać, że w takim przypadku istnieje realne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, któremu zapobiec można na mocy postanowienia Sądu.
We wniosku nie wykazano także, aby ewentualne oddanie broni do depozytu w trybie art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji naraziło skarżącego na znaczną szkodę, ponieważ Policja przez pierwszy rok ponosi koszty deponowania broni, łącznie z konserwacją, a dopiero potem koszty te ponosi osoba deponująca. Ponadto w piśmie z 20 stycznia 2020 r. poinformowano wprawdzie skarżącego o możliwości likwidacji niepodjętego depozytu z mocy prawa, jednak 3 letni termin do dokonania powyższej czynności rozpoczął bieg, jak wskazano w powyższym piśmie, dopiero od dnia 12 listopada 2019 r. A zatem brak jest aktualnie podstaw do twierdzenia, że należąca do skarżącego broń bez jego zgody zostanie zniszczona.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.