Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II OZ 598/09 oddalił zażalenie D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SAB/Wa 69/05, o odrzuceniu ich zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2009 r. o wezwaniu J. W. i M. W. do wykonania zarządzeń z dnia 13 lipca 2007 r., 7 maja 2007 r. i 13 lipca 2007 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu od zażaleń.
Pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. D. W. i M. W. zwrócili się o uzupełnienie powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r. wskazując, iż nie wpisano w nim "numerów orzeczenia GINB, od którego Sąd nie uznaje zażalenia i nie stwierdza bezczynności"
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą" wniosek o uzupełnienie można złożyć w przypadku, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym.
Możliwość dokonania wykładni orzeczenia przewiduje natomiast art. 158 ustawy, zgodnie z którym sąd, który wydał orzeczenie może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1978r., IV CR 144/78), a strona wnosząca o jej dokonanie winna wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla niej niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 369).
W świetle powyższego uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r. jest kompletne i rozstrzyga w całości zażalenie skarżących na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SAB/Wa 69/05, o odrzuceniu ich zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2009 r. o wezwaniu J. W. i M. W. do wykonania zarządzeń z dnia 13 lipca 2007 r., 7 maja 2007 r. i 13 lipca 2007 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu od zażaleń. Dlatego też, żądanie jego uzupełnienia jest nieuzasadnione.
Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie wniosek skarżących o dokonanie wykładni tego postanowienia, skoro nie wskazali oni w jakim zakresie orzeczenie to jest dla nich niezrozumiałe.
Wobec powyższego, na podstawie art. 157 § 1 i 158 w zw. art. 166 i 193 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.