Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 748/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. Ł. i K. Ł. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W dniu 26 marca 2012 r. K. Ł. złożył w biurze podawczym WSA w Lublinie wniosek o sporządzenia uzasadnienia powyższego wyroku. Odrębnym pismem, w dniu 26 marca 2012 r., J. Ł. również wniosła o sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 20 marca 2012 r.
Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarządzeniem z dnia 26 marca 2012 r. wezwał K. Ł. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, w wysokości 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia.
W dniu 27 marca 2012 r. pełnomocnik J. Ł. złożył w biurze podawczym WSA w Lublinie wniosek o sporządzenia uzasadnienia powyższego wyroku i uiścił w kasie Sądu opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia w wysokości 100 zł.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie K. Ł. podniósł, że przedmiotową opłatę uiścił już pełnomocnik jego żony, która jest łącznie ze skarżącym stroną w sprawie i pełnoprawnym współwłaścicielem nieruchomości objętej nakazem rozbiórki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwane dalej "p.p.s.a.") opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. W przypadku nieuiszczenia tej opłaty przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Należna opłata kancelaryjna w tym wypadku wynosi 100 zł, zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221, poz. 2192.).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący złożyli odrębne wnioski o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z akt sprawy wynika, że obojgu skarżącym zostało przyznane prawo pomocy jedynie w zakresie zwolnienia od wpisu od wniesionej skargi.
Na mocy zaskarżonej decyzji organ nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą J. Ł. i K. Ł. rozbiórkę posadowionej na ich działce obory. Po stronie skarżących obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a zatem występuje po ich stronie współuczestnictwo materialne.
Zgodnie z art. 214 § 2 p.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawioną zasadę należy odnosić jedynie do takiej sytuacji, gdy współuczestnicy materialni wnoszą wniosek w jednym piśmie. Wynika to z literalnego brzmienia art. 214 § 2 p.p.s.a., który wprost uzależnia zobowiązanie skarżących, po których stronie występuje współuczestnictwo materialne, do solidarnego uiszczenia należnej opłaty od wnoszonego pisma.
Skorzystanie z możliwości składania skarg, czy wniosków procesowych w jednym piśmie w ramach współuczestnictwa jest uprawnieniem strony a nie jej obowiązkiem. W zaistniałej więc sytuacji, gdzie skarżący wnieśli o sporządzenie uzasadnienia wyroku w odrębnych pismach, nie było podstaw do ich solidarnego zobowiązania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej wynikającej z art. 234 § 2 p.p.s.a. Potwierdzeniem odrębnego działania przez skarżących jest złożenie przez nich dwóch samodzielnych skarg kasacyjnych, opłaconych przez każdego z osobna.
W tym stanie sprawy zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 marca 2012 r. odpowiada prawu, a wniesione zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 i art.198 p.p.s.a.