Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 34/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżących o doręczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2012r., sygn. akt II SA/Kr 34/12, w którym orzekł o oddaleniu skargi na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 31 lipca 2008 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gubałówka I. Na postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, działając przez pełnomocnika. Nastąpiło to pismem procesowym zatytułowanym "skarga kasacyjna" z dnia [...] marca 2013 r. nadanym w tym samym dniu.
Sąd odrzucił wniesiony środek prawny, kwalifikując go jako zażalenie. Sąd wskazał, że postanowienie w przedmiocie odmowy doręczenia orzeczenia nie kończy postępowania w sprawie, ani żaden przepis prawa nie przewiduje skargi kasacyjnej na takie postanowienie. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że na takowe postanowienie służy skarga kasacyjna. Natomiast na odmowę sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku służy zażalenie. Dlatego też wniesione pismo procesowe, pomimo że zostało zatytułowane "skarga kasacyjna" powinno być traktowane jako zażalenie, gdyż taki środek zaskarżenia przewiduje prawo.
W konsekwencji mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie sądu z 12 lutego 2013 r. doręczone zostało pełnomocnikowi skarżących w dniu 20 lutego 2013 r., to termin do wniesienia środka zaskarżenia – zażalenia upłynął w dniu w dniu 27 lutego 2013 r. Ponieważ zażalenie zostało wniesione dopiero w dniu 22 marca 2013 r. to należało do zażalenie odrzucić jako wniesione po upływie terminu do jego wniesienia.
Na to postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, zaskarżając je w całości wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazali, że brak prawidłowego doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem zamyka stronie drogę do kontroli tego orzeczenia przez sąd, a więc jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Ponadto, zażalenie przysługuje na odmowę sporządzenia uzasadnienia, nie zaś jego doręczenia. Żaden przepis nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na odmowę doręczenia uzasadnienia, toteż należy zastosować art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że skarżącym został prawidłowo doręczony wydany w sprawie wyrok wraz uzasadnieniem, bowiem przesłany został bezpośrednio do skarżących. O ustanowionym w sprawie pełnomocniku sąd nie mógł w dacie wydania zarządzenia o doręczeniu ww. odpisów wiedzieć, gdyż odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2012 r. wraz ze sporządzonym uzasadnieniem sąd nakazał doręczyć zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2012 r., które zostało wykonane w dniu 12 września 2012 r. Natomiast pełnomocnictwa od skarżących wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 13 września 2012 r., a więc już po wydaniu zarządzenia o wysyłce i jego fizycznym wykonaniu. Wobec tego, skarżący mieli faktyczną możliwość wniesienia skargi kasacyjnej w ustawowym terminie i nie zamknęło im to drogi do kontroli postanowienia przez NSA.
Odnosząc się zaś do argumentacji przyjętej w zażaleniu stwierdzić należy, że zbyt daleko idący jest wniosek skarżących jakoby w przypadku nieuregulowania wprost w przepisach prawa środka zaskarżenia przysługującego od postanowienia odrzucającego ww. wniosek skarżących należałoby stosować ogólną regulację art. 173 § 1 p.p.s.a. Nie istnieje bowiem domniemanie zaskarżania skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna jest szczególnym, sformalizowanym środkiem prawnym przysługującym od konkretnych orzeczeń, w tym od postanowień kończących postępowanie w sprawie. Postanowienie zaś wydane w rozpatrywanej sprawie nie kończyło postępowania, a tym bardziej nie zamykało skarżącym drogi sądowej, gdyż faktycznie otrzymali oni wyrok wraz z uzasadnieniem, które to doręczenie stanowi warunek sine qua non wniesienia skargi kasacyjnej. Mogli zatem uczynić to w ustawowym terminie. Mogli również porozumieć się z pełnomocnikiem w tej kwestii, gdyż leżało to w ich interesie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.