Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 522/14 WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi ze skargi E. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę na decyzję z dnia 7 lutego 2014 r. złożyła E. G. W skardze zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który umotywowała, w ten sposób że realizacja przedmiotowej decyzji może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że ewentualne wydalenie jej z terytorium Polski spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne oraz pomimo nieudzielenia zezwolenia skarżona decyzja daję podstawę do wszczęcia postępowania wydaleniowego skarżącej, co pozbawi ją uczestnictwa w postępowaniu sądowym.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę odniósł się do wniosku E. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że nie wystarcza złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżąca nie sygn. akt II OZ 598/14 zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Taką okolicznością nie jest ewentualne wydalenie skarżącej z Polski, gdyż odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP nie wywołuje bezpośrednio takiego skutku. Wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Sama obawa, że zostanie wydana w przyszłości decyzja zobowiązująca skarżącą do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bądź orzeczenie o wydaleniu jej z tego terytorium nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 61/13, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd I instancji wskazał, że ochrona wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być przyznawana automatycznie, bez odniesienia się do konkretnych faktów wskazanych we wniosku ponieważ prowadziłaby do wniosku, iż w każdej tego typu sprawie dopuszczalne, czy nawet konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji, co stoi w sprzeczności z art. 61 § 3 p.p.s.a.(por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., II OZ 486/11).
Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała, w jaki sposób wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zagwarantuje stronie ochronę przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wniosła o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zaskarżając postanowienie w całości zarzuciła:
naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię powodującą stwierdzenie przez WSA w Warszawie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi obawa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych, w sytuacji gdy taka obawa jest uzasadniona. Obawa wydaje się uzasadniona, gdyż organ administracji może w każdej chwili nakazać opuszczenie terytorium RP, co spowoduje brak jej udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że zasadne jest stanowisko Sądu i instancji, który dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznał, że wydanie ostatecznej decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie skutkuje powstaniem z mocy prawa po stronie cudzoziemca obowiązku opuszczenia terytorium RP, co w określonych warunkach mogłoby wiązać się z powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Właściwie Sąd I instancji zaznaczył, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania jest obowiązkiem strony, a Sąd nie jest uprawniony do ich domniemywania. Uzasadnienie wniosku choć nie stanowi wymogu formalnego, zawiera materialnoprawną argumentację wniosku. Powinno, zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności żądania złożonego przez stronę skarżącą.
Zawarty w skardze wniosek nie zawiera argumentów uprawdopodobniających zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca poprzestała na ogólnych stwierdzeniach, że po wydaniu decyzji odmawiającej udzielenie zezwolenia, pobyt skarżącej stał się nielegalny ex lege, a skarżona decyzja daje podstawę do wszczęcia postępowania wydaleniowego, co pozbawi skarżącą uczestnictwa w postępowaniu sądowym. Obawa, że zostanie w przyszłości wydana decyzja zobowiązująca do opuszczenia terytorium RP nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wydalenie cudzoziemca z terytorium RP nie jest bezpośrednim skutkiem odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas tymczasowy, (por. postanowienie NSA z dnia 7.02.2013 r., sygn. akt II OZ 61/13).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. żart. 197 §1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.