Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę, ponieważ skarżący nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 złotych.
Sąd I instancji wskazał, że prawomocnymi postanowieniami odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz odmówił zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy (odpowiednio postanowienia z 4 września 2019 r. i 29 listopada 2019 r.).
Następnie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 3 grudnia 2019 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 23 grudnia 2019 r.
W piśmie z dnia 30 grudnia 2019 r. skarżący poinformował, że jest bez środków do życia i wnosi o zwolnienie z uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty od niniejszej sprawy (sprawdzono do dnia 8 stycznia 2020 r.).
Ponadto Sąd wyjaśnił skarżącemu, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego (por. postanowienia NSA: z 11 kwietnia 2019 r., II OZ 304/19; z 28 sierpnia 2019 r., I OZ 510/19).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany i pouczony o skutkach nieuiszczenia wpisu sądowego. Wobec tego Sąd uznał, że mimo złożenia przez niego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy (zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy) skarga podlegała odrzuceniu, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a.
Na marginesie Sąd zaznaczył, że ewentualne uwzględnienie kolejnego wniosku skarżącego i przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oznacza, że nie będzie on zobowiązany do ponoszenia kosztów na dalszym etapie postępowania sądowego.
Zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi wniósł skarżący, argumentując, że nie ma środków do życia, a prawo przewiduje instytucję zwolnień od opłat sądowych. Ponadto zawnioskował o podanie adresu członka rodziny, czego Sąd nie chce w niniejszej sprawie wykonać.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje.
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 grudnia 2019 r. A zatem do dnia 30 grudnia 2019 r. przysługiwał skarżącemu termin do uiszczenia wpisu. Jednak skarżący wpisu nie uiścił w terminie, lecz złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Takie zaś okoliczności uprawniały w niniejszej sprawie Sąd I instancji do odrzucenia skargi. W tym miejscu wskazania wymaga, że prawomocnymi postanowieniami Sąd I instancji odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, co uprawniało Sąd do skierowania do skarżącego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Dlatego złożenie w niniejszej sprawie w dniu 30 grudnia 2019 r. kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zwalniało skarżącego z obowiązku terminowego uiszczenia wpisu na tak skierowane przez Sąd wezwanie. W orzecznictwie przyjmuje się, że każdy ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony po prawomocnym oddaleniu uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienia NSA: z 1 marca 2017 r., I OZ 479/17; z 8 kwietnia 2014 r., II OSK 810/14; z 20 lipca 2011 r., II OSK 1380/11).
W tych warunkach Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucając skargę w niniejszej sprawie.
Z tego względu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.