Postanowienie NSA z 16 lutego 2010 r., II OZ 60/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zależenia K. D.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 640/09 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Roman Hauser przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej jako: WSA) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej jako: PWINB) z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...].

W uzasadnieniu WSA wskazał, że zaskarżoną decyzją PWINB utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...], nakazującą K. D. rozbiórkę rozbudowanej części budynku o pomieszczenie pełniące funkcję stolarni o wymiarach zabudowy 8,2 m x 7,35 m, poprzez rozebranie zabudowanej wnęki tj. ściany zewnętrznej o dł. 7,35 m i połaci dachowej wspartej na słupach, powstałej nad tą częścią obiektu oraz rozbiórkę nadbudowanej części socjalnej o poddasze o wymiarach zabudowy wynoszących 10,25 m x 8,4 m, usytuowanej na terenie działek nr 186/33 i nr 186/35 w M. w gminie Kartuzy. Po wniesieniu skargi, pismem z dnia 23 listopada 2009 r. skarżący K. D. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie rozbiórki wpłynie negatywnie i w sposób znaczący na warunki korzystania przez niego ze stanowiącej jego własność nieruchomości. Spowoduje ponadto powstanie trudnych do odwrócenia z perspektywy techniki budowlanej następstw, wiążących się ze znaczną szkodą materialną związaną z utratą wartości wysokich nakładów poniesionych przez skarżącego na przeprowadzony remont spornego budynku.

Rozpatrując powyższy wniosek WSA wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż skarżący we wniosku wskazał jedynie, że wykonanie wskazanej powyżej rozbiórki wpłynie negatywnie w sposób znaczący na warunki korzystania przez niego ze stanowiącej jego własność nieruchomości i spowoduje ponadto powstanie trudnych do odwrócenia z perspektywy techniki budowlanej następstw, wiążących się ze znaczną szkodą materialną związaną z utratą wartości wysokich nakładów poniesionych przez skarżącego na przeprowadzony remont spornego budynku. W ocenie WSA, powyższa argumentacja nie była przekonywająca, nie wskazywała wprost na możliwość powstania "znacznej szkody" skutkiem rozbiórki dobudowanej części i nie konkretyzowała wielkości możliwej szkody w stosunku do posiadanego majątku. WSA wskazał także, iż skarżący nie uprawdopodobnił również przesłanki "trudnych do odwrócenia skutków", gdyż odwołał się jedynie do techniki budowlanej. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa) uniemożliwił Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku i wobec tego WSA orzekł jak w sentencji postanowienia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albo ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe i nieuzasadnione. Skarżący podkreślił, że w treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji PWINB wskazał, iż nie wykorzystywał parterowej części należącego do siebie budynku do prowadzenia stolarni oraz nie prowadził w niej hodowli pieczarek, a realizacja obowiązków nałożonych na skarżącego w drodze decyzji administracyjnej spowoduje po pierwsze znaczne utrudnienia w pełnym korzystaniu z prawa własności przedmiotowej nieruchomości a ponadto wiązać się będzie w sposób bezsporny z powstaniem znacznej szkody po stronie skarżącego w rozumieniu wskazanego art. 61 § 3 ppsa. Tym samym, zdaniem skarżącego, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że powyższe okoliczności nie wypełniają przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że istotą niniejszego postępowania jest wadliwość decyzji organu administracyjnego nakładającej na skarżącego obowiązek podjęcia działań de facto niemożliwych do zrealizowania. Skarżący nie jest bowiem w stanie zlikwidować stolarni w parterowej części budynku, gdyż nigdy przedmiotowego pomieszczenia do wskazanej funkcji nie wykorzystywał. Ponadto nie ma on realnej możliwości przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania wskazanego pomieszczenia tj. pieczarkarni, nie prowadzi bowiem żadnej działalności, nawet pośrednio związanej z hodowlą pieczarek. Skarżący stwierdził, iż do czasu rozstrzygnięcia przez WSA skargi na decyzję organu administracyjnego nakładającej powyższe obowiązki na skarżącego, ich realizacja spowoduje znaczne szkody po stronie skarżącego. Jednocześnie odnosząc się do argumentacji wskazanej przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego postanowienia skarżący wskazał, iż okoliczności niniejszej sprawy same w sobie wskazują, że realizacja nałożonych na skarżącego obowiązków wiązać się będzie z powstaniem szkody materialnej, bowiem ich istotą jest stworzenie w przedmiotowym pomieszczeniu przez skarżącego warunków do prowadzenia działalności, z którą nie ma on nic wspólnego. Decydującym w rozpatrywanej sprawie było - zdaniem skarżącego - rozpatrywanie przez Sąd zaistniałych okoliczności z perspektywy zasad doświadczenia życiowego, które Sąd winien brać pod uwagę stosując i interpretując przepisy prawa znajdujące w przedmiotowej sprawie zastosowanie. Zdaniem skarżącego, treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA wskazuje na brak dokładnej analizy wniosku skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej i brak rozpatrzenia istoty sprawy.

W piśmie - odpowiedzi na zażalenie uczestnika postępowania z dnia 15 stycznia 2010 r. T. P. wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Uczestnik postępowania podał, że skarżący nabył przedmiotową nieruchomość tj. obiekt w parterowej części przeznaczony do uprawy pieczarek z piętrem jako zaplecze socjalne, a przy transakcji zakupu został przekazany "projekt z wszystkimi odbiorami organu kontrolującego budowę". T. P. zaznaczył, iż dla osiedla M. istnieje przestrzenny piań zagospodarowania terenu obowiązujący do chwili obecnej jasno określający wysokość budowanych obiektów jak i ilości kondygnacji budynków. Tym samym, skarżący prowadząc rozbudowę już istniejącego obiektu socjalnego o następną kondygnację bez projektu jak i bez zgody właściwego organu kontrolującego, świadomie naraził się na konsekwencję swoich czynów i poniesienia strat finansowych. W wyniku kontroli i nałożenia na skarżącego obowiązku zalegalizowania samowoli budowlanej skarżący nie poczynił żadnych starań w celu legalizacji ww. rozbudowy obiektu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 ppsa, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na jego wniosek wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym

• odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu -, a skorzystać z niej można tylko, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z powyższego, do oceny Sądu należy czy w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy wskazać, że są one niezasadne. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: NSA) ogranicza się do oceny czy Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa. Zdaniem NSA, Sąd I instancji zastosował odpowiednie przepisy ppsa i prawidłowo uzasadnił ich zastosowanie. Argumentacja Sądu I instancji wskazuje, że WSA wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy a ważąc argumenty za i przeciw wstrzymaniu zaskarżonej decyzji słusznie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro, jak słusznie skonstatował Sąd I instancji, K. D. nie spełnił, ciążącego na nim z mocy art. 61 § 3 ppsa "obowiązku" wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, to - tym samym - WSA nie miał innej możliwości działania zgodnie z prawem jak tylko odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na marginesie, NSA podkreśla, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2008 r., II OZ 741/08, LEX nr 493666). Tym samym, ani zaskarżone orzeczenie WSA ani niniejsze postanowienie NSA nie przesadzają o ostatecznym wyniku oceny zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny.

W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie WSA należy uznać za zgodne z przepisami prawa, dlatego NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji.