Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2005r. (sygn. akt II SA/Po 2900/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił sporządzenia uzasadnienia wydanego przez ten Sąd postanowienia z dnia 10 marca 2005r. odmawiającego uzupełnienia protokołu rozprawy z dnia 12 stycznia 2005r.
W piśmie z 31 marca 2005r. R. K. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 24 marca 2005r., które zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 kwietnia 2005r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd I instancji wywiódł, że postanowienie o odmowie uzupełnienia protokołu z dnia 10 marca 2005r. wydane na podstawie art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, nie podlega zaskarżeniu i dlatego na podstawie art. 163 § 2 ppsa sąd nie musiał sporządzać uzasadnienia. Dlatego postanowieniem z dnia 24 marca 2005r.
Sąd ten odmówił dokonania tej czynności. Sąd zauważył, że wobec regulacji art. 103 ppsa mającej charakter odrębny, bo samodzielnie regulującej tryb rozpoznawania wniosku o uzupełnienie protokołu w postępowaniu tym nie będą miały zastosowania art. 163 i 166 ppsa.
Postanowienie z 7 kwietnia 2005r. zostało zaskarżone przez R. K., który wnosi o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest nie uzasadnione.
Na podstawie art. 103 ppsa od zarządzenia przewodniczącego rozpoznającego wniosek o uzupełnienie protokołu rozprawy strony mogą odwołać się do sądu w terminie 7 dni od dnia od doręczenia im zarządzenia. Stronom przysługuje więc możliwość wniesienia odwołania, które rozpozna cały skład sędziowski orzekający w sprawie. Orzeczenie rozpoznające takie odwołanie jest prawomocne i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Wskazać bowiem należy, że przepis art. 194 § 1 ppsa stanowi, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie a w dalszej części, po słowie ponadto wymienia w punktach 1 – 9 te postanowienia, które są zaskarżalne w drodze zażalenia. Z powołanego przepisu nie wynika więc, że orzeczenie wydane na podstawie art. 103 ppsa podlega zaskarżeniu. Słusznie więc Sąd I instancji stwierdził w zaskarżanym postanowieniu, na podstawie art. 163 § 2 ppsa, że skoro postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu to nie wymaga też sporządzenia uzasadnienia.
Prawidłowe jest również twierdzenie Sądu I instancji, że na postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia wydanego na podstawie art. 103 ppsa nie przysługuje zażalenie. W ppsa brak bowiem uregulowania przewidującego jego zaskarżalność.
W tym stanie rzeczy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie orzekł w zaskarżanym orzeczeniu o odrzuceniu zażalenia wniesionego na postanowienie z dnia 24 marca 2005r., ponieważ jego wniesienie jest niedopuszczalne.
W związku z powyższym, na podstawie art. 197 w zw. z art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.