Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 marca 2006r., sygn. akt VII SA/WA 614/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania M. R. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd I instancji stwierdził, że wnioskodawczyni wspólnie z mężem i dzieckiem utrzymują się z dochodów w wysokości 2000 zł brutto miesięcznie. Sąd uznał, że posiadając stały miesięczny dochód jest ona w stanie ponieść koszty sądowe w sprawie.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca M. R., podkreślając, iż od sierpnia 2005r. przebywa na zasiłku chorobowym, który ulega zmniejszeniu i nie stanowi stałego źródła dochodu. W związku z wysokimi kosztami leczenia pozostaje bez środków utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.
W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową skarżącej i biorąc pod uwagę jej dochody zasadnie doszedł do przekonania, iż poniesienie kosztów postępowania sądowego, zwłaszcza na obecnym etapie sprawy nie przekracza jej możliwości finansowych. Zgodzić się też trzeba z twierdzeniem Sądu, iż sytuacja finansowa skarżącej umożliwia jej uiszczenie opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł, kwocie niewygórowanej w stosunku do dochodu.
Należy też zauważyć, iż wnioskodawczyni występuje w sprawie razem ze skarżącą M.J., zatem koszty sądowe mogą być rozłożone na dwie osoby.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.