Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1008/13, w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 25 marca 2013 r., nr PA II b 1049/610/13, w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że E. G. w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na opisaną wyżej decyzję Komendanta Głównego Policji, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej wskazał na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że w przypadku uwzględnienia skargi, odzyskanie zwróconej uprzednio broni wraz z amunicją, stanowi żmudny i czasochłonny proces. Nadto uniemożliwia mu uczestnictwo w wydarzeniach ważnych dla Polskiego Związku Łowieckiego. Przedmiotowy wniosek skarżący ponowił w piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2013 r. W uzupełnieniu uprzednio przedstawionej argumentacji wskazał, że posiadana broń, oprócz właściwości użytkowych, ma dla niego także znaczenie sentymentalne, co uniemożliwia mu jej zbycie. Z kolei złożenie jej do depozytu właściwego organu Policji, wiąże się w przypadku uwzględnienia skargi, nie tylko ze znacznymi kosztami związanymi z przechowywaniem broni, ale przede wszystkim ze żmudnym i czasochłonnym procesem jej późniejszego odzyskania. Skarżący podkreślił, że dzięki swojemu ponad 30-letniemu doświadczeniu w posługiwaniu się bronią myśliwską, daje gwarancję jej używania i przechowywania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podniósł również, że wykorzystuje broń jedynie w celach rekreacyjnych, tj. podczas polowań organizowanych przez koła łowieckie, dlatego jako dotychczas aktywny członek m.in. PZŁ, nie będzie mógł uczestniczyć w ważnych dla organizacji łowieckich wydarzeniach. Okoliczność odsunięcia go od życia ważnej dla niego społeczności łowieckiej spełnia przesłankę wystąpienia niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego opisane powyżej skutki niewstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji mają charakter niematerialny i w związku z tym niemierzalny oraz trudny, wręcz niemożliwy do odwrócenia.
Odmawiając wstrzymania wykonani zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił możliwości zaistnienia w niniejszej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argument dotyczący konieczności poniesienia ewentualnej opłaty z tytułu zdeponowania broni, nie stanowi o zaistnieniu znacznej szkody. Obowiązek ten powstaje dopiero po upływie roku od jej złożenia (a nie od dnia jej złożenia – jak twierdzi skarżący). Również ewentualna konieczność sprzedaży broni, która ma dla skarżącego wartość sentymentalną, nie powoduje zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podobnie Sąd ocenił podnoszoną we wniosku okoliczność pozbawienia możliwości brania udziału w wydarzeniach ważnych dla organizacji łowieckich. Powyższe nie jest bowiem wystarczające do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przeciwnym razie, instytucja ochrony tymczasowej pełniłaby, a tak zdaje się ją rozumieć skarżący, funkcję czasowego (na okres postępowania sądowoadministracyjnego) przywrócenia prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej. Zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej ustawodawca powiązał natomiast z sytuacjami wyjątkowymi i instytucja ta nie może pełnić funkcji każdorazowego niwelowania dla strony niekorzystnych skutków zaskarżonej, ostatecznej decyzji administracyjnej.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem takich okoliczności, które rzeczywiście uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd Wojewódzki nie ustalił też, aby istniały inne - niż wskazane przez stronę - okoliczności wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji, których występowanie mogłoby być rozważane w aspekcie wystąpienia przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E. G. zaskarżając je w całości. Postanowieniu temu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, że wykonanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzić znaczną szkodę. Takich skutków nie może wywołać bowiem wykluczenie z koła łowieckiego, które nie jest nieodwracalne ani też podniesiona przez skarżącego konieczność sprzedaży broni, jak bowiem trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skarżący został pouczony przez organ Policji o możliwości złożenia broni do depozytu Policji, zatem może on uniknąć również szkody materialnej związanej z jej ewentualną sprzedażą. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 25 marca 2013 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.