Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Po 3015/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną przez K. J. decyzję Wojewody Wielkopolskiego i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w Krotoszynie.
Skarżąca pismem z dnia 2 marca 2005 r. złożyła wniosek uzupełnienie wyroku, gdyż "uzasadnienie wyroku może nie zawierać wszystkich wskazań, co do dalszego postępowania". We wniosku skarżąca podniosła, że wskazania, co do dalszego postępowania mogą nie być kompletne, gdyż jak stwierdził Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 stycznia 2005 r. "Sądowi nie była znana treść zarzutów zawarta w piśmie z dnia 12 marca 2002 r., bowiem pismo to nie zostało załączone do akt administracyjnych".
Postanowieniem z dnia 10 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek skarżącej o uzupełnienie wyroku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że nie można wnieść o uzupełnienie wyroku, co do treści uzasadnienia, a jedynie można złożyć wniosek o uzupełnienie sentencji wyroku, jeśli Sąd nie rozstrzygnął o całości skargi lub nie zawarł w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinno być zamieszczone z urzędu. Ponadto Sąd stwierdził, że skarżąca uchybiła 14 -dniowemu terminowi do zgłoszenia przedmiotowego wniosku.
Pismem z dnia 22 marca 2005 r. K. J. wniosła zażalenie. W zażaleniu tym podniosła, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z uzasadnieniem otrzymała w dniu 28 lutego 2005 r. i składając wniosek o uzupełnienie wyroku w dniu 2 marca 2005 r. (data stempla pocztowego) nie uchybiła obowiązującemu terminowi. Ponadto skarżąca stwierdziła, że z przepisu art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a.; nie wynika jednoznacznie, aby żądanie uzupełnienia wyroku dotyczyło jedynie jego sentencji. Skarżąca w zażaleniu stwierdziła także, że skoro orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, to odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku również powinno nastąpić wyrokiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 31 marca 2005 r. odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2005 r. wskazując w uzasadnieniu, iż przepisy ustawy p.p.s.a. nie wskazują, aby postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia. Równocześnie Sąd podkreślił, iż chociaż błędnie powołano się na uchybienie terminu przez skarżącą, to odrzucenie wniosku było zasadne z powodu żądania uzupełnienia treści uzasadnienia wyroku.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2005 r. K.J. wniosła zażalenie. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 163 § 2 p.p.s.a. jeśli stronie przysługuje środek zaskarżenia to postanowienie doręcza się z uzasadnieniem, skoro więc postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2005 r. doręczono jej z uzasadnieniem, to oznacza to, że przysługuje na nie zażalenie. Ponadto K. J. podniosła, że postanowienie z dnia 10 marca 2005 r. zawiera błędne uzasadnienie i nadal pozostaje w obrocie prawnym oraz, że Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów jej zażalenia z dnia 22 marca 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Chcąc wyjaśnić wszystkie wątpliwości skarżącej, należy w pierwszej kolejności odnieść się do pisma skarżącej z dnia 2 marca 2005 r. (wniosek o uzupełnienie wyroku). Z treści tego pisma wynika, że skarżąca nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia – sentencji wyroku z dnia 21 stycznia 2005 r., lecz wnosi jedynie o ewentualne uzupełnienie uzasadnienia tego wyroku. Zgodnie z brzmieniem art. 157 p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku może dotyczyć jedynie samego rozstrzygnięcia a więc sentencji wyroku, a nie jego uzasadnienia. Pomimo, że nie jest to wprost zastrzeżone w tym przepisie ale wynika to ze sformułowań tam zawartych i pośrednio z brzmienia art. 184 (in fine) p.p.s.a. Poza tym wskazuje również na to § 3 art. 157 p.p.s.a. Można jednak dopuścić taką sytuację, że w przypadku jeżeli strona nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia (sentencji wyroku), a jedynie kwestionuje treść uzasadnienia wyroku, to może dążyć do zmiany jego (uzasadnienia) w drodze wniesienia skargi kasacyjnej.
I wówczas Naczelny Sąd Administracyjny, nawet w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, przez odpowiednie zastosowanie art. 190 p.p.s.a., jeżeli uzna, że zarzuty skierowane w stosunku do uzasadnienia zaskarżonego wyroku są słuszne, może w swoim uzasadnieniu wyroku uzupełnić, zmienić, poprawić czy też dokonać nowej wykładni, co będzie swoistą korektą uzasadnienia orzeczenia pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 marca 2005 r. było zgodne z prawem, chociaż błędne było uzasadnienie tego postanowienia w części przyjmującej, że wniosek o uzupełnienie wyroku wpłynął z uchybieniem terminu, nie miało to jednak wpływu na samo rozstrzygnięcie (odrzucenie wniosku), bowiem wniosek taki był niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 157 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, wniosek taki podlega odrzuceniu postanowieniem. Jedynie orzeczenie uzupełniające wyrok lub oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku zapada w formie wyroku.
Należy również zgodzić się z postanowieniem z dnia 31 marca 2005 r. odrzucającym zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 10 marca 2005 r., bowiem żaden z przepisów powołanej ustawy nie przewiduje środka zaskarżenia w postaci zażalenia od postanowienia o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku, co wynika z art. 194 p.p.s.a.
Z brzmienia art. 163 § 2 p.p.s.a. nie można wnioskować, że od każdego postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, zawierającego uzasadnienie, przysługuje środek zaskarżenia, gdyby tak było, nie byłoby konieczności pouczania strony o dopuszczalności środka zaskarżenia, do czego zobowiązuje ten przepis. W sprawie tej przesądza przepis art. 194 p.p.s.a.
Postanowienie z dnia 10 marca 2005 r. pozostaje w obrocie prawnym, chociaż jego uzasadnienie jest w części błędne, ponieważ orzeczenie to odpowiada prawu w rozumieniu art. 184 w zw. z art. 166 i 197 § 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe rozważania, zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, w związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.