Uzasadnienie
Wnioskiem dnia 17 lutego 2009 r. złożonym na urzędowym formularzu skarżący zwrócili się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Ze złożonego wniosku wynika, że łączny dochód skarżących wynosi 2.195 zł z czego od 2000 roku ok. 1000 zł miesięcznie wydają na korespondencje z Sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2009 r. przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz zwolnił z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł. Jak wskazał Sąd oceniając okoliczności wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy, w szczególności wysokość miesięcznego dochodu o charakterze stałym w kwocie łącznie 2195 zł brutto, co daje na osobę kwotę 1097,5 zł, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek zasobów pieniężnych, czy przedmiotów wartościowych, Sąd doszedł do przekonania, iż powyższe okoliczności nie mogą stanowić podstawy uzasadniającej przyznanie skarżącym prawa pomocy w całym wnioskowanym zakresie. Argument skarżących dotyczący czynionych przez nich znacznych nakładów finansowych w kwocie ok. 1000 zł miesięcznie od 2000 r. związanych z prowadzeniem licznych postępowań przed Sądami nie może również przemawiać za przyznaniem zwolnienia od obowiązku uiszczenia całości kosztów sądowych.
Każda ze spraw jest bowiem rozpatrywana oddzielnie i z każdą związane są koszty w innej wysokości. Każdy wniosek o przyznanie prawa pomocy należy bowiem traktować jednostkowo. Nadto jak wiadomo Sądowi z urzędu strona skutecznie korzysta ze swoich uprawnień procesowych, składają każdorazowo wnioski o przyznanie prawa pomocy.
Na powyższe postanowienie D. i M. W. wnieśli zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali w przekonujący sposób, iż znajdują się w sytuacji materialnej kwalifikującej ich do przyznania im prawa pomocy w zakresie przez nich żądanym.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że łączny dochód skarżących wynosi 2.195 zł z czego od 2000 roku ok. 1000 zł miesięcznie wydają na korespondencje z Sądem. W ocenie Sądu, skarżący w obecnej sytuacji majątkowej, przy racjonalnym gospodarowaniu posiadanymi zasobami pieniężnymi i oszczędnościach w wydatkach są w stanie ponieść koszty sądowe w wysokości 50 zł tj. w części w jakiej nie zostali oni zwolnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z kosztów sądowych.
Należy również podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż argument skarżących dotyczący czynionych przez nich znacznych nakładów finansowych w kwocie ok. 1000 zł miesięcznie od 2000 r. związanych z prowadzeniem licznych postępowań przed Sądami nie może również przemawiać za przyznaniem zwolnienia od obowiązku uiszczenia całości kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.