Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2182/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek E. S. (dalej "skarżąca") o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 sierpnia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania legalizacyjnego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 24 maja 2023 r. na biuro podawcze WSA w Warszawie wpłynęło przekazane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo E. S. z 14 maja 2023 r., zatytułowane jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2022 r. Sąd, złożony przez skarżącą wniosek, choć zatytułowany jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, potraktował jako wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi. Z akt sądowych nie wynika bowiem, by skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, natomiast postanowieniem z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2182/22, Sąd odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi. W niniejszej sprawie za datę ustania przyczyny uchybienia terminu do usunięcia braków skargi Sąd przyjął dzień 10 maja 2023 r. W tym bowiem dniu skarżąca powzięła informację o odrzuceniu jej skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego oraz nieuzupełnienia braków formalnych skargi.
Choć pismo z wnioskiem skarżącej zostało nadane w placówce operatora pocztowego w dniu 16 maja 2023 r., to zostało błędnie zaadresowane. W tych okolicznościach, za dzień wniesienia wniosku o przywrócenie terminu Sąd przyjął datę wpływu na biuro podawcze Sądu. Pismo to, przekazane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, do WSA wpłynęło w dniu 24 maja 2023 r. Termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi upłynął zatem, w ocenie Sądu, w dniu 17 maja 2023 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że wniosek skierowano do WSA w Warszawie za pośrednictwem organu, zgodnie z art. 87 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w którym stwierdza się, iż "wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, czynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast stosownie do art. 88 p.p.s.a., spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca. Z brzmienia powołanych przepisów wynika, że Sąd w pierwszej kolejności bada, czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem terminu. Dopiero w razie uznania, że termin ten został zachowany, badaniu podlegają przesłanki uprawdopodobniające brak winy w uchybieniu terminu do dokonania danej czynności procesowej. Z przytoczonych przepisów wynika także i to, że jeżeli Sąd odrzuca wniosek o przywrócenie terminu, to musi wskazać, co było według wnioskodawcy przyczyną uchybienia terminu i kiedy ta przyczyna ustała.
Zaskarżone postanowienie jest zgodne z ww. przepisami. Sąd I instancji wskazał, że złożony przez skarżącą wniosek potraktował jako wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi, bowiem sama skarga została złożona w terminie. W sprawie nie ma zatem zastosowania art. 87 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca była wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, czego nie uczyniła i co skutkowało jej odrzuceniem, a zatem termin do uzupełnienia tych braków rozpoczął bieg od dnia powzięcia informacji, że skarga została odrzucona. W sprawie bezspornym jest, że za taki dzień należy przyjąć 10 maja 2023 r., a zatem termin do uzupełnienia braków, zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął 17 maja 2023 r. Błędnie zaadresowany wniosek skarżącej natomiast wpłynął do Sądu w dniu 24 maja 2023 r., czyli po terminie i w związku z tym podlegał odrzuceniu na mocy art. 88 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. - postanowił, jak w sentencji.