Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. IV SA/Wa 3128/17, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę [...] na uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie, wszczętej skargą [...] reprezentowanej przez syna [...], zawierającą żądanie stwierdzenia nieważności ww. uchwały w jej części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...] w [...], której skarżąca jest współwłaścicielem, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Warszawie toczy się wcześniej wszczęte ze skargi [...] postępowanie prowadzone pod sygn. akt IV SA/Wa 2117/15, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia zawieszone z urzędu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2116/15 w przedmiocie studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Sąd stwierdził, że postępowania zarejestrowane pod sygnaturami akt IV SA/Wa 2117/15 i IV SA/Wa 3128/17 dotyczą tej samej sprawy. Zachodzi bowiem między nimi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa (ten sam przedmiot i zakres zaskarżenia oraz strony). Wobec ustalenia, że do zawiśnięcia sporu (rozpoczęcia postępowania) przed Sądem doszło najpierw w sprawie IV SA/Wa 2117/15, wniesionej do Sądu wcześniej niż sprawa IV SA/Wa 3128/17, na mocy art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę [...] uznając, że sprawa nią objęta pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.
W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie przez [...]skarżąca wniosła o jego uchylenie podnosząc zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd stanowiska o tożsamości przedmiotowej i podmiotowej jej sprawy (sygn. IV SA/Wa 3128/17) ze sprawą o sygn. akt IV SA/Wa 2117/15. Wyjaśniła, że w sprawie, w której jest skarżącą, jej syn [...] nie występuje w charakterze strony tego postępowania. W sprawie zarejestrowanej pod sygn. IV SA/Wa 2117/15 jest odwrotnie – skarżącym jest [...], a [...] nie występuje jako strona. W powołanych sprawach skarżącymi są zatem dwie różne osoby, a ponadto pomiędzy tymi sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Uzasadniając to stanowisko strona podała, że w niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła istotne naruszenie trybu sporządzania ww. planu w części dotyczącej działki ew. nr [...] z obrębu [...] poprzez nieuwzględnienie przy jego sporządzaniu zapisów obowiązującego studium – uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. W sprawie IV SA/Wa 2117/15 ze skargi [...], nie ma zaś mowy w żadnym miejscu o uchwale nr [...].
W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., ustanawiający nakaz odrzucenia skargi w przypadku ustalenia, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Wbrew zarzutom zażalenia, Sąd I instancji poprawnie przyjął, że z przypadkiem tożsamości sprawy wszczętej skargą [...]ze sprawą będącą już w toku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, ma do czynienia na gruncie rozpoznawanej sprawy.
W niniejszej sprawie, oznaczonej sygn. akt IV SA/Wa 3128/17, skargę na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu 30 października 2017 r. wniosła [...] w oparciu o interes prawny wywodzony w prawa własności działki ewidencyjnej nr [...] położonej przy ul. [...].
W sprawie zarejestrowanej i prowadzonej pod sygn. IV SA/Wa 2117/15 skargę na ww. uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniósł wcześniej (w roku 2015 r.) [...], jako współwłaściciel ww. działki ewidencyjnej nr [...] położonej przy ul. [...].
Stanowisko Sądu I instancji, że skargi zarejestrowane pod sygn. IV SA/Wa 3128/17 i IV SA/Wa 2117/15 wykazują tożsamość podmiotowo - przedmiotową, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela.
Dla przyjętej oceny o tożsamości podmiotowej obu tych spraw nie ma znaczenia, że w sprawie IV SA/Wa 3128/17 skargę złożyła [...], zaś we wcześniej wszczętej sprawie IV SA/Wa 2117/15 – [...]. Oceniając granice podmiotowe skargi wniesionej w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. u. z 2017 r. poz. 1875) należy mieć na uwadze, że w postępowaniu toczącym się na podstawie tego przepisu orzeka się co do zasady w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest wprawdzie cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (por. wyroki NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2992/14 oraz z dnia 25 listopada 2008 r., II OSK 978/08).
Przy badaniu wystąpienia stanu tożsamości sprawy objętej skargą [...] ze sprawą będącą w toku, na gruncie niniejszej sprawy istotne było zatem to, że granice rozpoznania skargi na plan miejscowy wyznaczone są interesem prawnym skarżących, który w obu sprawach określony został prawem własności tej samej działki.
Dla przyjęcia, jak uczynił to Sąd I instancji, że sprawa ze skargi [...] na wskazaną w sentencji uchwałę jest tożsama podmiotowo ze sprawą ze skargi [...] wniesionej wcześniej na tę samą uchwałę, kluczowe znaczenie miało to, że legitymację procesową do zaskarżenia uchwały w sprawie planu miejscowego skarżący wywiedli z przysługującego im prawa współwłasności tej samej nieruchomości (działka ewidencyjna nr [...] położonej przy ul. [...]).
W takiej sytuacji skorzystanie z prawa zaskarżenia przedmiotowej uchwały przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości skutkować musiało niedopuszczalnością późniejszego wszczęcia postępowania sądowego przez drugiego współwłaściciela, domagającego się od Sądu ponownej kontroli tej samej uchwały.
Niezasadne są ponadto zarzuty zażalenia dotyczące niepokrywania się zakresu przedmiotowego sprawy o sygn. IV SA/Wa 3128/17 ze sprawą o sygn. IV SA/Wa 2117/15. Granice przedmiotowe sprawy w przedmiocie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznacza materia uregulowana w zaskarżonej uchwale, oceniana w aspekcie interesu prawnego skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. II OSK 525/17). Granic tych nie wyznaczają, jak błędnie przyjmuje w zażaleniu skarżąca, zarzuty skargi, którymi wojewódzki sąd administracyjny na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany. Z tego względu, wbrew odmiennej ocenie wnoszącej zażalenie, niepokrywanie się zarzutów skargi przez nią wniesionej z zarzutami skargi wniesionej w sprawie o sygn. IV SA/Wa 2117/15 nie świadczy o braku tożsamości przedmiotowej obu tych spraw.
Z powyższych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 p.p.s.a., o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a.