Postanowienie NSA z 30 lipca 2019 r., II OZ 613/19

Wydany

30 lipca 2019 r.

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 lipca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 70/19 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Robert Sawuła

Sprawa

w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 70/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku A. S., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (Kolegium lub SKO) w [...] z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący A. S. w złożonej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi wydanie pozwolenia na budowę i przystąpienie inwestorowi do robót budowlanych, które ze swej natury wywołują istotne zmiany faktyczne w zakresie sposobu zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącego rozpoczęcie budowy obiektu o znacznych rozmiarach nie może pozostać bez wpływu na nieruchomości sąsiednie.

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że ogólnikowe twierdzenia strony są niewystarczające dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto sąd ten zwrócił uwagę, że realizacja inwestycji przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny obciąża ryzykiem inwestora.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - Ppsa) poprzez wadliwe przyjęcie, że nie zachodzą przewidziane tym przepisem przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazuje, że skarżona decyzja narusza zasadę dobrego sąsiedztwa uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. - Upzp), która jest realizowana poprzez ustalenie poszczególnych parametrów inwestycji, na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dalej strona wskazuje na uchybienia statuowane skarżoną decyzją jak np. błędne wyznaczenie obszaru analizowanego, nieaktualne dane przedstawione na załączniku graficznym (mapie), nieprawidłowe ustalenie parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, czy na dokonanie zmian parametrów zabudowy w decyzji końcowej w stosunku do uzgodnionego projektu decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 Ppsa).

Zauważyć należy, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza bowiem sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, stanu zgodnego z treścią zaskarżonego aktu. Nie każdy akt można zakwalifikować do tak rozumianego wykonania. Przyjmuje się, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a więc będą to akty mocą których dany podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, bądź też akty na podstawie których jeden podmiot zostaje do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja SKO w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. utrzymuje w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (2 lokale) z podpiwniczeniem, infrastrukturą techniczną i zagospodarowania terenu na dz. ew. nr [...] i [...] w Obr. [...], położonych przy ul. [...][...] i [...] w [...]. Decyzja ta stwierdza zatem istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego i nie wymaga wykonania. Wyznacza ona bowiem sposób zagospodarowania terenu, określając podstawowe parametry dotyczące zmiany jego zagospodarowania, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja ta nie upoważnia więc do rozpoczęcia prac budowlanych i - choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę - to sama w sobie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że jak przyjmuje art. 63 ust. 2 Upzp decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy z reguły sama w sobie nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Powyższe stwierdzenie, niezależnie od podnoszonych w skardze, czy nawet w zażaleniach, argumentów świadczących o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyni wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nieskutecznym.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania został uzasadniony w sposób bardzo ogólnikowy. Strona skarżąca powołuje się bowiem bardzo ogólnie na to, że mogą powstać trudne do odwrócenia skutki, jeżeli inwestycja zostanie zrealizowana a przez to konieczne jest wstrzymanie inwestycji już na etapie decyzji o warunkach zabudowy. Jak trafnie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, takie ogólnikowe twierdzenia strony są niewystarczające dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy wnoszącemu zażalenie, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym na obecnym etapie postępowania Sąd nie mógł dokonać oceny zarzutów skargi ani odnieść się do podnoszonych przez skarżącego kwestii merytorycznych, związanych z prawidłowością wydania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.