Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 26 lipca 2004 r. W dniu 21 lutego 2005 r. skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 22 marca 2005 r.
W dniu 6 kwietnia 2005 r. T. R. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i złożył sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną. Postanowieniami z dnia 18 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną T. R. oraz przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Okręgowa Rada Adwokacka w Łodzi w dniu 11 maja 2005 r. wyznaczyła skarżącemu adwokata. Pismem z dnia 20 maja 2005 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny o zmianie wyznaczonego adwokata.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 20 lipca 2005 r. wpłynęła (nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 18 lipca 2005 r.) skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2005 r., sporządzona przez adwokata A. K. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony, gdyż o wyznaczeniu go pełnomocnikiem w sprawie dowiedział się w dniu 23 maja 2005 r., lecz z uwagi na chorobę skarżącego oraz własną, pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy otrzymał dopiero w dniu 1 lipca 2005 r. i od tego dnia mógł podjąć czynności zmierzające do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednakże z uwagi na kolejną chorobę (trwającą do dnia 9 lipca 2005 r.) termin do wniesienia skargi kasacyjnej zaczął biec w dniu 10 lipca 2005 r. Do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik załączył kserokopie zaświadczeń lekarskich, z których wynika, iż w dniach 20-26 czerwca 2005 r. oraz w dniach 4-9 lipca 2005 r. był on chory i przebywał na zwolnieniu lekarskim.
Z uwagi na powyższe, zarządzeniem z dnia 31 sierpnia 2005 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminowi do złożenia skargi kasacyjnej, wskazania daty powzięcia przez skarżącego wiadomości o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu oraz okresu choroby skarżącego w miesiącu czerwcu 2005 r. (z uprawdopodobnieniem tego faktu) w terminie siedmiu dni pod rygorem oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono adwokatowi w dniu 12 września 2005 r.
Pismem z dnia 19 września 2005 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik zwrócił się do Sądu o przedłużenie terminu do wykonania zarządzenia do dnia 26 września 2005 r. W piśmie tym pełnomocnik stwierdził, że w dniu 14 września 2005 r. był umówiony z T. R. jednakże z powodu przejazdu wyścigu kolarskiego nie dotarł w godzinach pracy do kancelarii, natomiast z uwagi na konieczność załatwienia przez skarżącego pewnych spraw osobistych, kolejne spotkanie z mocodawcą możliwe będzie w dniu 21 września 2005 r. Zarządzeniem Sędziego przewodniczącego z dnia 23 września 2005 r. przedłużono pełnomocnikowi T. R. termin do wykonania zarządzenia z dnia 31 sierpnia 2005 r. zgodnie z jego wnioskiem, do dnia 26 września 2005 r. O przedłużeniu terminu poinformowano pełnomocnika skarżącego pismem z dnia 23 września 2005 r. W wyznaczonym terminie adwokat A. K. nie uzupełnił wniosku.
Postanowieniem z dnia 9 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 24 stycznia 2006 r.(sygn. akt II OZ 1464/05) uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą odrzucenia wniosku jest wniesienie go po terminie bądź jego niedopuszczalność, przesłanki te jednak nie zaszły w sprawie. Wniosek ten był bowiem dopuszczalny i został złożony w siedmiodniowym terminie od ustania przyczyny uchybienia.
Po ponownym rozpoznaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2006 r. odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 1153/96, w którym podkreślono, że brak winy zachodzi, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych życiem, czy zdrowiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Tymczasem pełnomocnik nie zachował należytej staranności, do której był zobowiązany działając w imieniu skarżącego. Zdaniem Sądu I instancji okoliczności podnoszone przez pełnomocnika skarżącego nie uzasadniają przywrócenia terminu, a ponieważ pełnomocnik na wezwanie Sądu wniosku o przywrócenie terminu nie uzupełnił, Sąd uznał, że brak winy strony w uchybieniu nie został uprawdopodobniony.
W zażaleniu wniesionym na to postanowienie adwokat A. K. podniósł, iż Sąd zamiast ocenić przytoczone we wniosku argumenty przemawiające za przywróceniem terminu, skupił się wyłącznie na niewykonaniu zarządzenia. W ocenie pełnomocnika skarżącego wezwanie to było nieistotne, a wniosek nie wymagał uzupełnienia, ponieważ zawierał dostateczną argumentację pozwalającą na jego rozpoznanie. Ponadto adwokat skarżącego powołał się na wydane wcześniej w tej sprawie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uzasadnienia którego wynika, że wniosek o przywrócenie terminu nie wymagał dodatkowego uzupełnienia i był uzasadniony. W zażaleniu tym pełnomocnik podniósł też, że nie był zobowiązany do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, gdyż był w pełni uprawniony do uznania, że wniosek zawiera dostateczną argumentację do jego merytorycznego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie należy uwzględnić bowiem, jak się w nim trafnie wskazuje, o tym, że zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w istocie przesądzono już w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2006 r., na co nie zwrócił uwagi Sąd wydając zaskarżone postanowienie. Sad I instancji był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażanymi w powyższym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 ppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.