Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 148/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gliwicach odrzucił skargę M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 18 stycznia 2019 r. skarżąca, poprzez swojego pełnomocnika procesowego, złożyła do WSA w Gliwicach skargę na wyżej wymienione postanowienie.
Zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 grudnia 2018 r.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., Ppsa – sąd wojewódzki podał nieaktualny publikator ustawy) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie, zaś terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego (art. 83 § 1 Ppsa).
Uwzględniając powyższe sąd pierwszej instancji uznał, że termin na złożenie skargi, w opisanym stanie faktycznym dla skarżącej upływał z dniem 17 stycznia 2019 r., a nie z dniem 18 stycznia 2019 r., jak miałoby to miejsce, gdyby termin na wniesienie skargi był oznaczony w miesiącach. W obliczeniach uwzględniono, że miesiąc grudzień liczy 31 dni.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. J., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca:
- - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 Ppsa – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi w przedmiocie odwołania od decyzji w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych.
W uzasadnieniu skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem "organu", że uchybiła terminowi. Potwierdza, że postanowienie otrzymała w dniu 18 grudnia 2018 r., ale jej zdaniem termin 30-dniowy do wniesienia skargi upływał 18 stycznia 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 53 § 1 Ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie.
Zgodnie z art. 83 § 1 Ppsa termin oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2. Stosownie do art. 111 § 1 Kodeksu cywilnego termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, zaś zgodnie z § 2 tego przepisu jeśli początkiem terminu oznaczonego w dnia jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.
Powyższe oznacza, że jak trafnie zauważyła skarżąca w zażaleniu początek biegu terminu zależnego od zdarzenia implikującego jego bieg liczy się niejako "do przodu". Innymi słowy początek biegu terminu rozpoczyna się w dniu kolejnym po zdarzeniu które powoduje bieg określonego dla danej czynności terminu.
W przedmiotowej sprawie termin rozpoczął swój bieg od dnia 19 grudnia 2018 r., który to był pierwszym dniem po zdarzeniu otwierającym skuteczny termin do wniesienia skargi na decyzję SKO w [...], doręczoną skarżącej w dniu 18 grudnia 2018 r. (data zdarzenia w rozumieniu powołanych powyżej przepisów). Jak trafnie ustalił sąd pierwszej instancji, liczony od powołanej wyżej daty, 30-dniowy termin do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie SKO w [...] upływał z dniem 17 stycznia 2019 r., w którym to dniu skarżąca mogła jeszcze skutecznie wnieść skargę. Jej złożenie w dniu następnym, tj. 18 stycznia 2019 r., oznaczało, że strona uchybiła terminowi do dokonania tej czynności. Złożyła bowiem skargę już po wygaśnięciu terminu określonego w powołanym art. 53 § 1 Ppsa, co z kolei obligowało sąd pierwszej instancji do odrzucenia skargi jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia.
Sąd pierwszej instancji podał omyłkowo błędną podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia – art. 53 § 1 pkt 2 Ppsa. Prawidłową podstawę stanowi bowiem art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, co nawet wynika z uzasadnienia tego postanowienia. Powyższe uchybienie nie wpłynęło jednak na wynik sprawy, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.