Postanowienie NSA z 8 czerwca 2006 r., II OZ 615/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 96/04 w zakresie zwolnienia skarżących od wpisu od skargi w całości

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi K. i P. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2004 r., nr 119/2004 w przedmiocie uchylenia decyzji nakazującej J. C. rozbiórkę utwardzenia działki i umorzenia postępowania organu I instancji postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

II OZ 615/06

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwolnił skarżących K. i P. B. od obowiązku uiszczenia wpisu (w wysokości 500 zł.) od skargi wniesionej na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd podkreślił, że wykazana sytuacja majątkowa skarżących niewątpliwie wskazuje na spełnienie przez skarżących przesłanek, będących warunkiem przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez nich zakresie. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarżący uzyskują obecnie dochód w wysokości 474 zł z tytułu przyznanych zasiłków, a obowiązujący wpis w sprawie wynosi 500 zł.

W zażaleniu na to postanowienie uczestnik postępowania J. C. podniósł, że skarżący nie powinni mieć możliwości skorzystania z prawa pomocy w tym postępowaniu, a to z uwagi na fakt, że skarżona decyzja dotyczy wyłącznie jego nieruchomości. J. C. podniósł, iż skarga K. i P. B. nie jest uzasadniona a postępowanie, którego celem jest wyłącznie "dokuczanie innym" nie powinno toczyć się na koszt Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne. Wskazać należy, że stosownie do art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, choćby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zgodnie zatem z tym przepisem warunkiem zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia jest wykazanie zmiany okoliczności faktycznych, a także prawnych, jakie stanowiły podstawę rozstrzygnięcia Sądu. We wniesionym zażaleniu J. C. nie podniósł okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę zmiany bądź uchylenia zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd oceniając zasadność wniosku bierze pod uwagę wyłącznie przesłanki mogące być podstawą przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 powołanej ustawy), nie ma zatem znaczenia obiektywne przeczucie żalącego się, że skarga jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, a postępowanie sądowoadministracyjne wynika z kłótliwości skarżących. Należy podkreślić, że w związku z wyraźnym brzmieniem art. 249 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może w każdym czasie zmienić postanowienie w przedmiocie prawa pomocy, zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść strony, jednakże wyłącznie w przypadku zmiany okoliczności, na podstawie których orzeczono w przedmiocie prawa pomocy. Zmiany okoliczności J. C. nie wykazał.

Z uwagi na powyższe nie można stwierdzić, aby zaszły podstawy do zmiany zaskarżonego postanowienia. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.