Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 152/14, Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił wniosek W.K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w sprawie z jej skargi na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania.
Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy na urzędowym formularzu, jednak go nie podpisała. W związku z powyższym została wezwana do uzupełnienia tego braku i osobistego podpisania wniosku w terminie siedmiu dni. W związku z tym, że skarżąca w zakreślonym terminie nie podpisała wniosku, to stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", przedmiotowy wniosek pozostawiono bez rozpoznania.
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła skarżąca domagając się jego uchylenia i podnosząc, że nie zgadza się ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonym zarządzeniu. Nadto wskazała, że nadal podtrzymuje swoje stanowisko zajęte w sprzeciwie z dnia 22 kwietnia 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 257 P.p.s.a. stanowi, że "wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania". Przedmiotowy wniosek podobnie jak inne kwalifikowane pisma strony w postępowaniu administracyjno-sądowym składa się z elementów wymaganych dla każdego pisma strony (art. 46 P.p.s.a.) oraz z elementów szczególnych określonych w art. 252 § 1 P.p.s.a. Jeśli wniosek nie zawiera wszystkich wymaganych elementów z art. 46 § 1 P.p.s.a., to elementy te podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.
I tak też było w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy był obarczony brakiem formalnym w postaci braku własnoręcznego podpisu. Mimo wezwania brak ten nie został uzupełniony, czego skarżąca nie kwestionuje, zatem prawidłowo pozostawiono przedmiotowy wniosek bez rozpoznania, stosownie do treści art. 257 P.p.s.a.
Zaś podane przez skarżącą argumenty dotyczące przyczyn nieuzupełnienia braku formalnego wniosku nie mają znaczenia dla oceny legalności zakwestionowanego zarządzenia. Bowiem kontrolując prawidłowość zaskarżonego zarządzenia Naczelny Sąd Administracyjny zbadał, czy pismo strony było obarczone brakiem formalnym z powodu którego pozostawiono je bez rozpoznania oraz czy skutecznie wezwano stronę do jego uzupełnienia w ustawowym terminie i pouczono o konsekwencjach niewykonania zarządzenia. Wszystkie powyższe elementy zaistniały w niniejszej sprawie, zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia.
Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198
P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.