Uzasadnienie
II OZ 616/05
Uzasadnienie
W dniu 19 kwietnia 2004 r. Z. C. wniósł skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...]kwietnia 2004 r. nr [...] dotyczącą odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. W dniu 8 czerwca 2004 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie jednego jej egzemplarza w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. We wskazanym terminie nie nadesłał odpisu skargi, lecz pismo o odmiennej treści. Stąd postanowieniem z dnia 2 lipca 2004 r. sygn. akt I SA/Wa 705/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. W dniu 14 lipca 2004 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, a w dniu 15 lipca 2004 r. pismo nazwane zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu skargi, w którym zawarł jednocześnie wniosek o udzielenie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2004 r. I SA/Wa 705/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał prawo pomocy w zakresie częściowym przez wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, a w dniu 22 listopada 2004 r. odrzucił skargę kasacyjną, jako niedopuszczalną. W uzasadnieniu wskazał, że została ona osobiście wniesiona przez skarżącego, przez co nie spełnia wymogu z art. 175 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi z urzędu w dniu 3 grudnia 2004 r. Pełnomocnikiem tym został wyznaczony w dniu 9 listopada 2004 r. adwokat Ł. D. Uzyskał on pełnomocnictwo od strony w dniu 22 listopada 2004 r. Pełnomocnictwo sybstytucyjne zostało przekazane adwokatowi M.Ł. w dniu 6 grudnia 2004 r.
W dniu 10 grudnia 2004 r. Z.C., działający za pośrednictwem adwokata M.Ł. z subsytucji Ł. D., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wa 705/04 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...]kwietnia 2004 r. nr [...].
Zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2004 r. Sąd zobowiązał stronę na adres pełnomocnika adwokata Ł. D. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez przedłożenie pełnomocnictwa oraz substytucji dla adwokata M. Ł. w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi 22 grudnia 2004 r. Jednocześnie Sąd wezwał stronę na adres M.Ł. do przedstawienia odpisu zażalenia.
Postanowieniem z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt SA/Wa 705/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w związku z art. 197§ 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu wskazał, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych zażalenia do dnia 29 grudnia 2004 r. tj. nie przedłożył pełnomocnictwa oraz substytucji dla adwokata M.Ł. Postanowienie to doręczono 19 kwietnia pełnomocnikowi Ł.D.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem wniesionym bezpośrednio przez Z. C. w dniu 21 kwietnia 2004 r. Skarżący opisał przy tym stan sprawy wskazując, "że nie ponosi żadnej winy". Uzupełnienie braków formalnych należało bowiem do adwokata Ł.D., jeszcze przed udzieleniem sybstytucji. Wniósł o uchylenie postanowienia i przyznanie mu choroby zawodowej.
W dniu 26 kwietnia 2004 r. Z. C. działający za pośrednictwem pełnomocnika M.Ł. złożył pismo procesowe stanowiące w istocie uzupełnienie zażalenia na postanowienie. Uzupełniając braki formalne zażalenia wskazał, że uchybienia zostały spowodowane zbieżnością czasową, tożsamością skarżącego oraz podobieństwem numerów sygnatur spraw. Podkreślił, że w dniu 9 listopada 2004 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokata Ł.D. pełnomocnikiem z urzędu Z. C. w sprawie I S.A./Wa 705/04. Adwokat Ł.D. udzielił substytucji M.Ł. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 22 listopada 2004 r. wydał postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Na powyższe postanowienie zostało wniesione zażalenie w dniu 10 grudnia 2004 r. Sąd w dniu 15 grudnia 2004 r. wezwał do uzupełnienia braków formalnych przez przedłożenie jednego egzemplarza zażalenia.
Zarządzenie to zostało wykonane 21 grudnia 2004 r. W dniu 15 grudnia 2004 r. W dniu 15 grudnia 2004 r. WSA wezwał też do uzupełnienia braków przez przedłożenie substytucji pełnomocnictwa. W tym samym czasie Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła Ł.D. pełnomocnikiem w innej sprawie Z. C., o sygnaturze I SA/Wa/706/04, tenże zaś udzielił substytucji M.Ł. W sprawie I S.A./Wa 706/04 również zostały wystosowane wezwania do uzupełnienia braków. Przez niedopatrzenie zarządzenie w sprawie I SA/Wa 705/04 zostało potraktowane przez pełnomocnika jako wykonane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2004 r. doręczonym 22 grudnia 2002 r. skarżący przez pełnomocnika został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia tj. nadesłania pełnomocnictwa Z. C. i substytucji dla adwokata M.Ł. pod rygorem odrzucenia zażalenia. Na podstawie bowiem art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. Tymczasem czynność ta nie została dokonana przy wniesieniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wskazany termin dla uzupełnienia braków mijał z upływem 29 grudnia 2004 r. Do tego dnia wspomniane braki nie zostały usunięte. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W związku z art. 197 § 2 powoływanej ustawy do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając zażalenie nie naruszył prawa.
Stąd Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 178 i 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).