Uzasadnienie
W skardze na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2010 r., orzekającą o wpisaniu do rejestru zabytków części linii dawnej Kolei Szprotawskiej na odcinku od ul. Zjednoczenia do ul. Ogrodowej w Z., Gmina Z. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu Gmina wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci wpisania części linii dawnej Kolei Szprotawskiej do rejestru zabytków w sytuacji, gdy skreślenie z rejestru jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadkach określonych w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Jak wskazał Sąd, przytoczona przez skarżącą argumentacja nie przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a to dlatego, że Gmina nie wykazała, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd. Twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci wpisania części linii dawnej Kolei Szprotawskiej do rejestru zabytków w sytuacji, gdy skreślenie z rejestru jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadkach określonych w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nie jest dostatecznym uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem – Dz. U. z 2004 r. Nr 124 poz. 1305 (aktu wykonawczego wydanego na podstawie art. 24 ust. 1 w/w ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.) w przypadku, gdy postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zostało umorzone na skutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji przez właściwy organ lub na podstawie orzeczenia sądu, dokonuje się skreślenia zabytku z rejestru poprzez odnotowanie w księdze w rubryce "skreślenie z rejestru". Wpis do rejestru zabytków nie jest zatem czynnością nieodwracalną lub trudną do odwrócenia.
Na powyższe postanowienie Gmina Z. wniosła zażalenie podnosząc, że przedmiot, który miałby zostać wpisany do rejestru zabytków i podlegać ochronie już nie istnieje ponieważ torowisko zostało rozebrane. Wpis do rejestru zabytków terenu, na którym rozebrano część torowiska sprawi jedynie, że kontynuacja prac nad podjętymi przez miasto inwestycjami zostanie przełożona co najmniej o czas potrzebny na rozstrzygnięcie postępowania sądowego. Zwłoka może narazić stronę na dodatkowe koszty związane z podjętymi już inwestycjami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2011 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca Gmina nie wykazała bowiem w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim zgodzić się należy z Sądem I instancji, że wpis do rejestru zabytków nie jest czynnością nieodwracalną lub trudną do odwrócenia. Ponadto skarżąca podnosząc, że poniesie dodatkowe koszty związane z przerwaniem podjętych inwestycji nie przedstawiła żadnych wyliczeń, nie wskazując o jakie konkretnie koszty chodzi. Nie bez znaczenia w sprawie niniejszej pozostaje także cel wpisania przedmiotowego obiektu do rejestru zabytków, którego zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.