Postanowienie NSA z 21 czerwca 2006 r., II OZ 618/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. i M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2006r. sygn. akt II SA/Wr 104/06 w zakresie odmowy przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi J. i M. J. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2005r. Nr 2093/2005 w przedmiocie uwzględnienia skargi T. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 października 2005r., Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego ustawienia obiektu małej architektury postanawia: - oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Krystyna Borkowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2006r., sygn. akt II SA/Wr 104/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącym M. i J. J. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd I instancji stwierdził, że na dochód trzyosobowej rodziny składa się wynagrodzenie w łącznej wysokości ponad 10.700 zł brutto miesięcznie, przy wydatkach wynoszących około 3.200 zł miesięcznie. Ponadto posiadają zasoby pieniężne w wysokości 45.000 zł i dwa samochody osobowe (VW Passat z 1998r. i Volvo S 80 z 2004r.).

W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarżący nie znajdują się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli skarżący podnosząc, że w czerwcu 2006r. spodziewają się drugiego dziecka, co spowoduje wzrost ich wydatków. Spłacają kredyty hipoteczne w łącznej wysokości 2.500 i ponoszą koszty utrzymania domu (580 zł) oraz zakupu leków (insulina).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową skarżących i biorąc po uwagę ich dochody i możliwości finansowe zasadnie doszedł do przekonania, że poniesienie kosztów postępowania sądowego, nie przekracza ich możliwości finansowych. Skarżący dysponują bowiem dochodem przewyższającym ich wydatki.

Należy także wskazać, iż przy tak znacznych dochodach oraz oszczędnościach przyjście na świat kolejnego dziecka nie zmieni w sposób znaczący sytuacji finansowej skarżących.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.